XIV

,,Czas nie płynie, jakbym była przez niego sparaliżowana

Pragnę być znowu dawną sobą, ale wciąż próbuję ją odnaleźć’’

Taylor Swift – All to well

Leżałam w ciemnościach, nie mogąc zasnąć.

Od powrotu z Izmiru minęło już jakieś kilka miesięcy. Zaprzyjaźniłam się z Andrzejem Wroną, a dziennikarz, który porządnie mnie nastraszył, już więcej się nie pojawił, ani w Łodzi, ani na żadnym meczu. Rzadziej widywałam się ze Skrzatami, a to z powodu treningów, które zaczęłam, a przynajmniej tak sobie wmawiałam. Tak, siatkówki. Od razu po powrocie z Turcji, wzięłam się w garść i ruszyłam na zajęcia w Łodzi. Chociaż początkowo odnosiłam się do tego sceptycznie, widząc wzrost niektórych dziewczyn,  trener zaproponował mi, abym zapisała się do tamtejszej drużyny.  Decyzję za mnie podjęli siatkarze, którzy stwierdzili, że nie mogę odpuścić takiej okazji. Tak oto więc zostałam ,,siatkareczką’’ jak to nazwał Daniel Pliński.

 Moje życie diametralnie się zmieniło- poznałam tam wiele wspaniałych dziewczyn, z którymi spędzałam większą część mojego wolnego czasu- reszta poświęcona była na odwiedziny Skrzatów. Plotkowałyśmy, grałyśmy mecze z innymi klubami, cieszyłyśmy się z wygranych i smuciłyśmy się, gdy ktoś skopał nam tyłki. Ida była dziewczyną, z którą połączyły mnie szczególnie więzi – więzi przyjaźni. Czułam, że mogę powiedzieć jej wszystko, ponieważ mnie zrozumie. Potrafiłyśmy leżeć u mnie na kanapie, gdy pogoda na zewnątrz była brzydka, zajadać się chipsami i innymi śmieciami, oglądając kolejny raz tą samą ckliwą komedię romantyczną. Rozumiałyśmy się bez słów – zawsze widziała, kiedy było coś ze mną nie tak i nie dało rady tego przed nią ukryć. Była dla mnie jak moje kumpele, które zostawiłam kilkaset kilometrów od Łodzi – Kara i Jula. Moje kontakty z tymi dwiema jednak ograniczały się do rozmów telefonicznych, tysięcy smsów i godzin spędzonych na Skype, ponieważ kończyły właśnie liceum i nie miały jak mnie odwiedzić. Planowałyśmy spędzić miesiąc ich wakacji razem w Łodzi, chciałam zapoznać je nie tylko z tym miastem, ale i ,,moimi’’ Skrzatami. Mimo, że niby z nimi rozmawiałam, to tak naprawdę nie wiedziały nic o moich problemach i o tym, co błąka się w czeluściach mojej duszy.

Ponieważ odkryłam zaskakującego odkrycia, z którym było mi się ciężko oswoić. Nie byłam też pewna, czy to jest to, o czym myślę, dlatego też zwierzyłam się z moich niepewności Idzie. I teraz zastanawiałam się, czy dobrze zrobiłam.

Leżałam więc w ciemności, słuchając zacinającego o szyby deszczu i spoglądając na niewyraźne zarysy mebli, ledwo widocznych w mroku. Pogoda doskonale odpowiadała mojemu stanowi psychicznemu. Zwinęłam się w kłębek i przykryłam kołdrą po samą szyję, marząc abym obudziła się i żeby to był tylko zły sen. Żeby moje życie było tak proste, jak tego dnia, gdy szłam z podniesioną głową u boku Skrzatów ulicami Izmiru. Jak wtedy, gdy byłam po raz pierwszy na ich treningu; kiedy byłam przy nich zarówno gdy wygrywali jak i gdy przegrywali, kiedy po przykrej rozmowie telefonicznej z moimi rodzicami, którzy nagle przypomnieli sobie o moim istnieniu, mogłam się w jednego z nich wtulić, bo był  przy mnie, gdy tego potrzebowałam. Bardzo chciałam wrócić do czasów, gdy perfidnie sobie ze mnie żartowali; gdy wmuszali we mnie zrobienie czegoś, robiąc głupie zakłady i gdy kiedyś wygrałam jeden z nich i wszyscy musieli obiec bełchatowską halę ubrani jedynie w kąpielówki. Tych nieoczekiwanych napadów nad ranem, gdy ,,byli po drodze’’ i chcieli sprawdzić, co tam u mnie. Z chęcią wróciłabym do dnia, gdy byłam chora i nie mogłam nawet wyściubić nosa za drzwi, a oni robili mi zakupy i spędzali ze mną popołudnia. Tęskniłam nawet za okropnymi obiadami, którymi próbowali mnie raczyć, za godzinami spędzonymi na grze na Playstation, które on przynosił ze sobą oraz na próbach nauczenia go kilku piosenek na gitarze. Wiązałam z nimi tyle pięknych wspomnień i aż żal było mi się od nich odcinać, nie pozostawiła mi jednak wyboru.

Sama byłam sobie winna. Gdy pewnego dnia poczułam, że chciałabym spędzać z nim więcej czasu, gdy chodziłam na treningi z myślą, że znowu go zobaczę, nie byłam pewna co czuję. Dopiero teraz poczułam, że wpadłam po uszy. Niestety teraz było na to wszystko za późno.

Wyrzucałam sobie, że to wszystko moja wina, sama się prosiłam. Zapoznałam ją z nimi, zabierałam na wspólne wypady do centrum handlowego, na treningi. Jej obecność zaczęła mi ciążyć, gdy zobaczyłam jak się do niego wdzięczy i jak on na nią patrzy. Zaczęłam więc unikać tych spotkań, ponieważ okropnie mnie raniły. Udawałam, że źle się czuję, że mam dużo do nauki, że wzięłam nadgodziny w pracy, bo nie mogłam znieść tego, co się między nimi tworzyło. Z bezsilności chciało mi się płakać. Nie byłam w stanie nic zrobić, nie mogłam temu zapobiec. Znów w Łodzi czułam się obco. Szłam wielkimi chodnikami, gubiłam się w tłumie przechodniów, nie mogąc znaleźć sobie miejsca. Nie miałam do kogo się odezwać . Czułam się tu gorzej, niż w moim rodzinnym mieście, z którego wyjechałam, aby uciec od problemów. Teraz też miałam taką ochotę, ale nie miałam dokąd, poza tym zbyt dużo rzeczy mnie tu trzymało. Mimo, że psychicznie byłam wrakiem, nie mogłam tak po prostu rzucić studiów, pracy, bo to byłoby jednoznaczne z porażką…

Wiedziała o mnie wszystko a później słodko i niewinnie to przeciw mnie wykorzystała. Wbiła mi nóż w plecy.

Zwierzyłam się jej ze wszystkiego, a ona mi go zabrała. 

Zabrała mi Aleksa.

*

Zaskoczeni? Spodziewaliście się takiego obrotu sprawy i wyboru siatkarza? Mam nadzieję, że nie, bo przez poprzednie rozdziały chciałam to dobrze ukryć i chyba mi się udało, bo raczej wiązaliście ją z Maćkiem Muzajem lub nawet z Cupkovićem ;)

Ten rozdział dość krótki, ale nie mogłam go dłużej ciągnąć, bo to nie byłoby już to. No cóż, teraz życie głównej bohaterki trochę się pogmatwa. W końcu nigdy nie jest kolorowo.

Dzięki za poprzednie komentarze :)