III

III

Dostałam nauczkę, więc pierwsze co zrobiłam, to wyruszyłam na poszukiwanie jakiegoś notesu oraz długopisu, tak na wszelki wypadek, gdybym spotkała kogoś znanego. Po udanych zakupach mój brzuch dał o sobie znać, kiedy przechodziłam obok KFC. Skoro produktów żywnościowych jeszcze nie posiadałam w domu, zakupiłam sobie mały zestaw  z pepsi i rozejrzałam się za wolnym stolikiem. Szkoda, że nie zrobiłam tego wcześniej, bo wszystkie były zajęte. Gdy stałam tak z tacą, polując na wolny stolik ujrzałam, że ktoś do mnie macha. Zobaczyłam wyróżniających się i tak w tłumie Cupko i Aleksa ( w końcu niewiele osób około  dwóch metrów wzrostu) . Obejrzałam się, myśląc, że może machają do kogoś innego, czym spowodowałam ich wybuch śmiechu, bo nikogo za mną nie było. Zaczęli coś wołać, ale z powodu hałasu nic nie usłyszałam. Znów czerwona ruszyłam slalomem między stolikami, przyciągając wiele spojrzeń. Gdy już w końcu dotarłam, Cupko odsunął krzesło i uśmiechnął się.

-Głodna? – zapytał. Zaśmiałam się, bo taca była odpowiedzią na moje pytanie. Usiadłam trochę zakłopotana i podziękowałam. Spojrzałam na ich tace – oboje zamówili duży zestaw. Trochę zdziwiłam się, że siatkarze, a jedzą fast-foody. Między kęsami frytek i panierowanych udek z kurczaka, Cupko gadał jakieś głupoty, a Aleks tylko uśmiechał się, dopowiadał przyjacielowi i patrzył raz na mnie, raz na niego. Dziwnie było tak z nimi siedzieć, kiedy jeszcze kilka godzin wcześniej zobaczyć ich mogłam tylko na ekranie komputera czy telewizora

.

Gdy skończyłam swoją porcję, obaj chcieli poczęstować mnie frytkami, ale podziękowałam. Wyciągnęłam z torebki notes i długopis i pomachałam im przed oczami. Serbowie uśmiechnęli się i podpisali.

-Siedzimy tu od piętnastu minut a my nadal nie wiemy jak masz na imię – stwierdził Alex patrząc się na mnie. Choć rzadko łapałam z nim kontakt wzrokowy, bo był chyba dość nieśmiały, to muszę przyznać, że spoglądanie w jego oczy było dla mnie niezłą próbą charakteru. Choćby nie wiem jak dobre zdjęcia oglądałam na Internecie, żadne nie oddawało mocy jego spojrzenia. Z całej siły myślałam o nieodwracaniu wzroku, bo dobrze wiedziałam, iż moje spotkanie z nimi może być tym ostatnim i chciałam zapamiętać jak najwięcej szczegółów.

- Justyna. –odpowiedziałam. Serbowie próbowali powtórzyć moje imię, ale ciągle coś przekręcali, co przyprawiło mnie o ból brzucha, ponieważ tak śmiesznie brzmiało to w ich ustach.

-Możemy mówić na ciebie J? – zapytał Cupko, wymawiając po angielsku pierwszą literę mojego imienia. – Jestem Konstantin, ale mów do mnie Cupko, a to Alexandar, ale wyciągając wnioski z faktu, że na tapecie masz jego zdjęcie, pewnie to wiesz. - powiedział, uśmiechając się. Kurczę, faktycznie wiecznie rozbawiony człowiek. Spędziłam z nimi w sumie już jakieś 20 minut, a z jego twarzy ani na moment nie schodził uśmiech.

Zauważyłam, że na zewnątrz robi się ciemno. Chłopacy dojedli już swoje zestawy i zapytali, czy wybieram się do domu. Pytali mnie o miejsce zamieszkania, co robię w Łodzi i czy wybieram się na któryś z nadchodzących meczy Skry. Zawiedzeni usłyszeli moją odpowiedź, że jak na razie nie znalazłam pracy i nie stać mnie na jakieś dodatkowe wydatki, bo nie wiem, czy starczy mi na jedzenie. Odprowadzili mnie pod sam blok i pożegnali się, a gdy szukałam kluczy w przepastnej kieszeni płaszcza, Cupko odwrócił się i zawołał.

-Do zobaczenia na meczu!

Poszli zostawiając mnie w wielkim osłupieniu. Doszłam do wniosku, że i oni jak każdy inny po prostu mnie nie słuchali, gdy mówiłam, że na żaden mecz się nie wybieram. 

*

Wow, na pojawił się juz symboliczny, wiele dla mnie znaczący komentarz! Dziękuję. Wolałabym, żeby było ich więcej,ale to chyba nie zależy ode mnie. Przyjdzie mi prowadzić tego bloga w jakimś ciemnym zakątku, do którego nie zagląda nikt ( a przynajmniej celowo) ;) Posty będą ukazywać się co dwa dni.