XX

,,Jest słoneczny dzień, więc nie mam gdzie się ukryć

Nie ma żadnej chmury na niebie

Więc udaję, że coś wpadło mi do oka

Żebyś nigdy nie zobaczył jak płaczę''

Cheryl Cole - Rain On Me

Właśnie byłyśmy po przymiarce strojów reprezentacyjnych i szłyśmy na halę, gdy w drodze telefon dzwonił mi jakiś milion razy. Ogółem Skrzaty dopytywały się jak prezentuje się budynek, w którym miałam mieszkać, jakie dają nam jedzenie i czy podoba mi się w Szczyrku. Dzwonili z szatni w Energii. Byli tam prawie wszyscy – Maciek i Serbowie już wybyli. Momentami mówili wszyscy naraz, tak że nawet nie mogłam zrozumień ani słowa.

-Pamiętaj o robieniu zdjęć. Mamy mieć wszystko jak na dłoni. – usłyszałam przekrzykującego wszystkich Zatiego.

-Wszystko. Dosłownie wszystko. Wiesz, oprócz widoków mogłabyś nadesłać parę zdjęć tych swoich koleżanek. – nie musiałam zbytnio trudzić się, ze zgadywaniem nazwiska rozmówcy, bo z samej treści zdania wiedziałam już, że to Kłos. Zaśmiałam się.

-Dobra chłopaki, bo ogłuchnę. Muszę kończyć. Zadzwońcie jeszcze.

Nacisnęłam czerwoną słuchawkę i odkładałam telefon do kieszeni, kiedy znów zadzwonił. Daria podniosła w zdziwieniu brwi, bo już otwierała usta, żeby coś powiedzieć, ale musiała poczekać z tym na czas mojej kolejnej rozmowy telefonicznej. Z ciekawością zajrzała mi jednak przez ramię.

-Cupko. Kolejny facet. Kurczę, dziewczyno… Zaraz, zaraz. Ten Cupko? Cupković? – zapytała podnosząc głos i patrząc na mnie zszokowana. W tej chwili prawie wszystkie dziewczyny się na nas patrzyły.– Znasz tego siatkarza?

Nie odpowiedziałam, tylko odebrałam telefon.

-Helloooo J.! – usłyszałam w słuchawce.- Jak tam, trzymasz się jeszcze bez nas?

-Ledwo, ledwo. – zaśmiałam się. Cupko mi zawtórował.

-Młody chyba za Tobą tęskni. Jakiś taki dzisiaj nie swój był. Uwierzysz, że jak zburzyliśmy mu fryzurę, to nie zwyzywał nas od idiotów?

-Może to nie jego dzień. – odpowiedziałam, wyobrażając sobie mojego potulnego giermka, który nie zatraca się z powodu włosów w dzikiej furii.

-A może czuje do ciebie miętę? – powiedział z rozbawieniem w głosie.  Na te słowa troszkę mnie zatkało.

-Nie, coś ty. Jesteśmy przyjaciółmi. – zapewniłam szybko.

-Może to ty tak uważasz? – zapytał. Ciszę z mojej strony potraktował chyba jak odpowiedź. – Nie ważne, musze już kończyć, ale nie odkładaj telefonu, bo zadzwoni Aleks. Głupek chciał żerować na moim abonamencie i rozmawiać z Tobą przez mój, rozumiesz?

Zanim rozłączył się, usłyszałam jeszcze klaśnięcie i jęk bólu.

-O w końcu. Może mi wyjaśnisz, jak…- próbowała dojść do głosu Daria, gdy telefon znów zadzwonił. – No nie, to już się naprawdę robi męczące. Kto teraz? Popatrzmy… Aleks.

-Wolałabym, żeby to był kto inny. – powiedziałam, gdy wypowiedziała to imię na głos. Nabrałam powietrza i odebrałam.

-Cześć.

-Cześć J. Jak tam w Szczyrku? – usłyszałam jego głos. Zawsze uważałam, że śmiesznie mówi po angielsku i cały czas mu to wytykałam.

-W porządku.

Cisza przedłużała się, więc ją przerwałam.

-Jak tam Ida i… maleństwo? Stateczna głowa rodziny ma jakieś plany?- już myślałam, że nie odpowie na moje pytanie. Po chwili usłyszałam jednak westchnienie.

-Nie, nie ma żadnych planów. W ogóle nie wie co ma robić. – powiedział o sobie.

-Witamy w klubie ludzi, którzy nie wiedzą co zrobić ze swoim życiem. – rzuciłam do słuchawki.

-Justyna, ja kocham Idę, ale… nie jesteśmy ze sobą długo. Dziecko, to… obowiązek na całe życie. Ona jest kochana, ale nie wiem. Sam nie wiem.

-Wszystko będzie dobrze Aleks. Weźmiecie ślub i będziecie żyć długo i szczęśliwie. – powiedziałam, a głos niebezpiecznie się mi załamał. Oczy zaszły mi łzami. Nie rycz głupia, nie rycz.

-Muszę kończyć. Zadzwoń jutro, czy kiedyś tam. – wyszeptałam.

-Justyna? –usłyszałam, gdy już odsuwałam telefon od ucha.

-Tak?

-Kocham Cię. Nie wiem, co bym bez ciebie zrobił, moja przyjaciółko. – zaśmiał się do słuchawki. Przełknęłam ślinę i odpowiedziałam:

-Ja też Cię kocham.

Szkoda, że nie wiesz, ile w tym prawdy.

Schowałam telefon do kieszeni. Nawet, gdyby ktoś znów zadzwonił, nie odebrałabym. Wyczerpałam limit udawania szczęśliwej na dzisiaj.

-Czekam na wyjaśnienia. – szturchnęła mnie przy tych słowach Daria, wytrwale idąca u mojego boku i wciąż udająca, że nie podsłuchuje mojej rozmowy.

-Kto dzwonił? Skąd znasz Cupko? Niezły przystojniak.

-On ma dziewczynę. – zaśmiałam się. Spędziłam z nią tylko pół dnia, a nie było godziny, w której nie wspomniałaby o chłopakach. - Znam całą drużynę Skry, przyjaźnię się z nimi.

-Musisz mnie z nimi zapoznać. Z Atanasijevićem najchętniej, słodki jest.

Zapaliła się w mojej głowie czerwona lampka.

-Wyobraź sobie, że wiem. – warknęłam. Zdziwiona tonem mojego głosu popatrzyła na mnie.

-Aaaa. To z nim rozmawiałaś. – nadal mnie obserwowała. Czułam, jak robi mi się gorąco na twarzy. Nie, tylko nie rumieńce. – Podoba ci się! Spaliłaś buraka. Dobra, dobra. Jego sobie odpuszczę. I Maćka też. Chyba bardzo go lubisz. Zapoznasz mnie z kimś innym.

-Zapoznanie z Aleksem i tak nic by nie dało, bo on ma dziewczynę. Czytałam o nim dzisiaj jakiś artykuł w necie.– włączyła się do konwersacji Ola, która do tej pory mając już dość gadania Darii, słuchała muzyki. Przytaknęłam. Zmarszczyłam brwi i przygryzłam wargę. Może zgłupiałam, ale w skrócie opisałam im, jak moje życie obróciło się do góry nogami właśnie za jego sprawą. Daria lustrowała mnie przez chwilkę i wydała wyrok:

-Co tam ciężarna dziewczyna. Odbijemy go. Będziesz żyć długo i szczęśliwie u boku księcia Aleksa z gromadką małych, ślicznych serbsko-polskich dzieci.

Uśmiechnęłam się, słysząc jej słowa. Rozmowa z Aleksem jednak dała mi coś do myślenia - jeśli naprawdę ją kocha... Będę musiała po prostu o nim zapomnieć.

Chociaż zarówno moje serce jak i Daria stanowczo były temu przeciwko.

*

Oddaję okrągły, bo dwudziesty rozdział w Wasze ręce. Mam nadzieję, że nie wyszedł mi nudny i nijaki. Wydaje mi się, że jest krótszy niż poprzednie. Za to pełen dialogów ;)

Chciałam pokazać wam, że siatkarze nie zapomną o Małej. No i oczywiście macie też trochę wejrzenia w psychikę Aleksa. Możecie poczuć się jak Mała i spekulować co tam się w tym jego związku faktycznie dzieje, bo jak na razie wiecie tyle, co ona. ;)

Miałam opublikować go o 16, ale na szczęście miałam jedną lekcję mniej i szybciej wróciłam do domu. Kolejny rozdział w środę. Może spróbuję ustawić czas publikacji posta, tak aby dodał się o 14, kiedy mnie jeszcze nie będzie. Zobaczymy co z tego wyniknie ;)

Dziękuję za komentarze i wyświetlenia - niedługo dobijemy do sześciu tysięcy!

EDIT: Sześć tysięcy przekroczone! Otwieramy szampana ;)