XXXVIII

,,Boję się stawić czoła kolejnemu dniu,

Bo strach we mnie po prostu nie zniknie.

W mgnieniu oka, odszedłeś, a ja jestem przerażona

Kawa poplamiła twoją ulubioną książkę,

Przypominającą mi o tobie więc nie mogę nawet spojrzeć

Gazety, które zostawiłeś na podłodze''

Duffy - I'm scared

<piosenka idealnie pasuje jako podkład>

Wspomnienia ostatnich dni powracały do mnie jak echo, którego tak bardzo chciałbym się pozbyć. Niestety, mieszkanie w ogromnym, przeważnie wypełnionym jej osobą domu, kiedy odeszła nie pozwalało mi zapomnieć. Wystarczyło spojrzenie na puste miejsce w szafie, jej ulubiony kubek, kosmetyki w łazience czy też po prostu na meble, które wybrała, by rozpoczęła się reakcja łańcuchowa. Tuż przed oczami miałem jak się to wszystko zaczęło, jak się zaprzyjaźniliśmy i te wszystkie chwile, gdy w końcu byliśmy razem. Spacer po parku, wyjazd zagranicę, przekomarzanie się z nią przy porannej kawie, czy narzekanie na to, że zapomniała wkroić mi do kanapek rzodkiewki. Jej rozczochrana postać, zalegająca do późnych sobotnich godzin na poduszce obok, tuląca się do mnie podczas burzy. Walka o pilota, wspólne posiłki, jej śpiew podczas sprzątania przy włączonym radiu. Paranoja na punkcie ran i zakażeń, którą nabyła kiedy zdecydowała się zostać pielęgniarką. Jej niziutka postać, ubrana w jasne dżinsy rurki, szare trampki i koszulkę Skry, która kibicowała mi praktycznie na każdym spotkaniu. Słowa pocieszenia po przegranej i bezgraniczna radość po wygranej. Jej małe dłonie, które nawet w środku lata były chłodne, a które tak bardzo lubiłem trzymać w swoich i rozgrzewać. Ta świadomość, że już nigdy nie odejdzie, kiedy zostaliśmy małżeństwem. Dlaczego w takim razie musiałem to wszystko spieprzyć? Podniosłem się zrezygnowany z fotela, z którym nie rozstawałem się od paru dni. On i telewizor były jedynymi rzeczami, jakie trzymały mnie przy życiu, a które opuszczałem tylko na treningi czy wypady do kuchni i łazienki. Skierowałem swoje kroki właśnie do tego ostatniego pomieszczenia. Bose stopy uderzające o chłodną podłogę sypialni, do której wszedłem po drodze. Na krześle nadal wisiała jej bluza, pachnąca zarówno jej jak i moimi ulubionymi perfumami. Nie widziałem jej już od miesiąca, nie dawała znaku życia, a mimo to, wszystkie ślady jej obecności w naszym domu pozostały nietknięte. Czasami wybierałem jej numer, ale albo miała wyłączony telefon, albo po prostu mnie ignorowała. Zastanawiałem się, gdzie teraz jest, jak się czuje w piątym miesiącu ciąży. Mimo to, nie traciłem nadziei i wysyłałem jej wiadomości, prowadziłem swoje śledztwo wraz z resztą siatkarzy, którzy bardzo przejęli się tą całą sytuacją. Niby mnie pocieszali, jednak wiedziałem, że mają do mnie pewien żal, bo sam się o to prosiłem. Znałem ją dobrze i wiedziałem, że na pewno nie zrobiła niczego głupiego. Kiedyś mówiła mi o swojej pogardzie do osób, które popełniają samobójstwo czy też się okaleczają się, by ulżyć sobie w cierpieniu, czy też tych, którzy topią smutki w alkoholu. Tylko te słowa powstrzymywały mnie przed wycieczką do pierwszego sklepu monopolowego i zakupu wysokoprocentowego napoju wyskokowego. Była rozsądna, nie zrobiłaby niczego, co mogłoby jej zaszkodzić, a już szczególnie zaszkodzić naszemu nienarodzonemu dziecku, prawda?

W nocnych koszmarach widziałem, jak wsiada do swojej Skody i odjeżdża z piskiem opon. Chyba nigdy jeszcze nie byłem aż tak zły na samego siebie, że tak to wszystko zepsułem. Po co? Dla chwili przyjemności? Co ja sobie wtedy myślałem?

Jak to się wszystko zaczęło? Pamiętam tamten dzień bardzo dobrze. Kończyliśmy trening, otwarty dla kibiców i podszedłem zmęczony wraz z innymi do fanek, aby rozdać im autografy. Mój nadgarstek wysiadał, gdy z całego tłumu zrobiła się już tylko garstka. Jeszcze kilka i po sprawie. Robiłem to wszystko na automacie, uśmiechając się mimowolnie, udając, że słucham co do mnie mówią, jednocześnie myślami błądząc wokół Justyny, która obiecała, że na obiad zrobi moją ulubioną zapiekankę. Nagle z zamyślenia wyrwało mnie podsunięcie pod rękę dużego notesu. Jego właścicielka zatrzęsła kilkoma bransoletami i pytając:

-Może być z dedykacją?

-Pewnie. Jak masz na imię? – odpowiedziałem machinalnie, wciąż zajęty podpisywaniem reszty zeszytów. Wziąłem jej notes w dłoń, wciąż na nią nie spoglądając.

-Klaudia. Ale mówią na mnie Czarna.

Dopiero teraz skojarzyłem jej głos. Spojrzałem na jej twarz i oniemiałem.

-Klaudia, to ty? Ale się dawno nie widzieliśmy. Teraz to już raczej Czarną cię nie powinni nazywać. – zaśmiałem się, spoglądając na jej długie blond włosy. Była moją koleżanką z podstawówki, kiedy to jeszcze mieszkałem we Wrocławiu. Dopingowała mnie w późniejszych, gimnazjalnych latach, gdy w końcu trafiłem do Gwardii. Spędzaliśmy masę czasu, byliśmy praktycznie nierozłączni, co zmieniło się diametralnie, gdy dostałem propozycję gry w Młodej Lidze w Bełchatowie. Wraz z rodzicami przeprowadziłem się, w pogoni za sukcesem. Niby utrzymywaliśmy ze sobą kontakt, ale po pewnym czasie nie było już o czym rozmawiać. Mieliśmy swoje życie. Teraz jednak wszystkie wspomnienia wróciły. Przytuliłem ją mocno. Na nogach miała buty na platformie, ale nie zmieniało to faktu, że była wysoka i bez nich, bo prawie dorównywała mi w nich wzrostem. Aleks, który przechodził obok wraz Cupko, podniósł wysoko brwi. 

-Moja kumpela, Klaudia. – zapoznałem ją z tymi, którzy jeszcze nie poszli się przebrać. Kiedy poszli, ruszyłem powoli ich śladem, rozmawiając z dziewczyną. Dowiedziałem się, że przyjechała do Łodzi do jakieś ciotki, zajmowała się modelingiem i była sama.

-Może poszlibyśmy do kawiarni i porozmawiali o starych czasach? Chyba dużo się u ciebie zmieniło, co? – wskazała głową na obrączkę, lśniła na moim palcu.

-Jasne, czemu nie? Mam wolną godzinkę. Poczekaj tylko chwilkę.

W ekspresowym tempie wziąłem prysznic, ubrałem się i skierowaliśmy swoje kroki o jednego z pobliskich budynków. Zamówiliśmy po filiżance kawy i ciastku, po czym zajęliśmy jeden ze stolików przy oknie. Przypomniałem sobie, jak miło było zawsze z nią rozmawiać i przekomarzać się o błahostki. Godzina minęła bardzo szybko, a ja szczęśliwy i uśmiechnięty od ucha do ucha wróciłem do domu. Gdy zamknąłem drzwi, przede mną pojawiła się Justyna.

-Dzięki Bogu, myślałam, że coś się stało. Miałeś wrócić na obiad, dzwoniłam, ale nie odbierałeś telefonu. Karol powiedział mi, że już dawno skończyliście trening. – powiedziała z lekkim uśmiechem, którym próbowała zatuszować dość wyraźnie rysujące się w jej wielkich, brązowych oczach, zaniepokojenie.

-Przepraszam, ale zapomniałem powiedzieć ci, że umówiłem się z Łukaszem, chciał żebym mu pomógł w wyborze prezentu dla siostry na urodziny. – odpowiedziałem, kłamiąc. Bałem się jednak jej reakcji, myślałem, że będzie zazdrosna i nie chciałem niepotrzebnie jej stresować.

Zjedliśmy już trochę chłodną zapiekankę a potem wyszliśmy na spacer.

Kilka dni później znów spotkałem Klaudię na swojej drodze. Ubrana w sukienkę i buty na wysokich obcasach przyciągała spojrzenia przechodzących obok nas ludzi. Nawet nie wiem, jak do tego doszło, ale w pewnym momencie, kiedy tłumaczyłem jej, co się dzieje w męskiej siatkówce, objęła mnie i pocałowała. Wiem, że powinienem był odepchnąć ją i powiedzieć, że mam swoją rodzinę, jednak tego nie zrobiłem. Była przepiękną kobietą, a jej malinowy błyszczyk sprawiał, że nie miałem ochoty się od niej oderwać. Od tamtej pory unikałem jej jednak, aż do momentu, gdy pojawiła się na meczu w Kędzierzynie. Wiedziałem, że źle zrobiłem, miałem przecież żonę, którą kochałem. Albo tak sądziłem, dopóki nie spotkałem swojej pierwszej miłości. Podszedłem do niej, by się wytłumaczyć, jednak znów się do mnie przymilała. Jej oczy były tak hipnotyzujące, że nie zauważając kamery, nie zważając na nic, nie zareagowałem, gdy rzuciła mi się na szyję i przyssała do moich ust. Kiedy po powrocie do domu Justyna była strasznie zdenerwowana, w mojej głowie zapaliła się czerwona lampka. Przeważnie była oazą spokoju. Czyli już wiedziała. Któryś z chłopaków powiedział mi, że wszystko poszło na wizji, a w to, że oglądała nasz mecz nie wątpiłem.

Zapytała mnie, z twarzą wypraną z emocji, jak do tego wszystkiego doszło. Kiedy po jej twarzy pociekły łzy, śledziłem je, patrząc jak znikają w jej brązowych włosach, falami układających się na wąskich ramionach. A ona wciąż szeptała, sprawiając, że czułem się jak ostatni dupek. Naprawdę wolałbym, gdyby krzyczała, rzucała przedmiotami, czy uderzyła mnie. A ona tak po prostu, będąc kupką nieszczęścia, poszła po torbę i wyszła, trzaskając drzwiami. Zraniłem ją i okropnie się z tym czułem, nie wiedząc, czy kiedykolwiek mi wybaczy.

Pewnego dnia odwiedziła mnie Klaudia. Nieogolony, powitałem ją w drzwiach dość ozięble, co zbiło ją z tropu.

-Czego chcesz? – zapytałem mało przyjacielsko.

-Coś się stało? – zapytała, spoglądając na mnie szeroko otwartymi ze zdziwienia oczami. Cały ten miesiąc od odejścia Justyny unikałem jej, przelewając na nią wszystkie emocje, które wyniszczały mnie od środka. W chwili, gdy stanęła na moim progu, czułem już tylko i wyłącznie złość i nienawiść. Gdybym nie napotkał jej na swojej drodze tamtego dnia po treningu, nadal mógłbym żyć jak dawniej, całować moją żonę na powitanie i planować umeblowanie pokoju dla dziecka.

-Nie udawaj, że nie wiesz. Przykleiłaś się do mnie wtedy w Kędzierzynie i wszyscy widzieli to w telewizji. Nie mogło ci to przecież umknąć.

-I co w tym złego? – zapytała, uśmiechając się lekko.

-Zniszczyłaś mi życie! Justyna mnie zostawiła, nie daje znaku życia, nie wiem, gdzie jest matka mojego nienarodzonego jeszcze dziecka! Wraz z Twoim pojawieniem wdepnąłem w niezłe bagno!

-Hola, hola, mój drogi. Nie ja zniszczyłam ci życie, to ty sam się o to prosiłeś. Skoro tak ją kochasz, to czemu się do mnie przystawiałeś? – podeszła do mnie bliżej, mierząc mnie wzrokiem. Uśmiech, który wcześniej widniał na jej twarzy, zniknął zastąpiony przez wrogi grymas.

-Byłaś nachalna.

-Wystarczyło mnie odepchnąć, zrozumiałabym. Zdziwiłeś mnie, szczerze. Zawsze taki rozsądny, dojrzały, a mając rodzinę na głowie sobie romansuje. Usprawiedliwiałam cię tylko tym, że my znamy się dłużej, a przed Twoim wyjazdem też coś między nami było. Chociaż… Nie powiesz mi chyba, że to taki wyjątek od reguły, co? Pewnie nieraz już wyrwałeś sobie fankę po meczu, tylko tym razem wpadłeś.

-Kogo ty ze mnie robisz?! Jakiegoś boga seksu? Kocham Justynę i musiałbym być idiotą, żeby ją zdradzać.

-W takim razie jesteś już tym idiotą. Nie wiem, czy o tym nie zapomniałeś. – odwróciła się ze złością i odeszła kawałek, a potem dodała. – Gdyby już jednak Twoja księżniczka nie chciała do ciebie wrócić, to wiesz gdzie mnie szukać.

Ze złością zatrzasnąłem drzwi, nie wiedząc co dalej robić. Nie mogę tak siedzieć bezczynnie. Emocje buzowały we mnie i myślałem, że wybuchnę, kiedy wsiadałem do auta i pojechałem do Łodzi. Objechałem wszystkie jej ulubione miejsca, park, ale nigdzie jej nie było. Tak jakby znikła z powierzchni ziemi. Zdesperowany, sięgnąłem po telefon, dziękując sobie, że kiedyś zapisałem sobie numer jej siostry, Baśki.

Odebrała po trzech sygnałach. Zanim zdążyłem się odezwać, powitało mnie niezbyt miłe:

-Czego? – warknęła. Czego innego się spodziewałem? Były siostrami, wiadomo, że trzyma jej strony, uważając mnie za ogromnego drania. Którym zresztą przecież byłem.

-Musisz mi pomóc. – postanowiłem przejść do konkretów.

-Nie wydaje mi się, żeby był to mój obowiązek.

-Baśka, ja chcę to wszystko naprawić. Byłem i jestem idiotą, największym dupkiem świata, nazwij mnie jak chcesz. Muszę tylko z nią porozmawiać. Jesteś jej siostrą, na pewno wiesz, gdzie teraz jest.

-Nie wydaje ci się, że gdyby chciała mieć z Tobą kontakt, to by cię nie ignorowała?

-Baśka, proszę cię. Nigdy o nic cię nie prosiłem, zrobię wszystko, co chcesz. Pomóż mi się z nią skontaktować. Daj jakąś wskazówkę, nie wiem. Będziemy mieli dziecko, nie mogę tak jej zostawić.

Po drugiej stronie słuchawki zapadła cisza, po chwili przerwana głośnym westchnieniem

-Jesteś nieodpowiedzialnym głupkiem Muzaj. Powiem ci tylko tyle – porozmawiam z nią, spróbuję ją nakłonić do tego, żeby się z Tobą porozumiała. Dziwię się sama sobie, w tej chwili mam ochotę ukręcić ci kark.

-Wiem, że źle zrobiłem…

-Źle? Co jak co, ale zdrada to już zwykłe świństwo. Masz szczęście, że nasi rodzice jeszcze nic o tym nie wiedzą, bo gdybyś wpadł w ręce mojego ojca, to już byśmy teraz ze sobą nie rozmawiali. Wiesz jak ja się czułam, kiedy do mnie zadzwoniła, płacząc w słuchawkę? Nie mogła wydukać z siebie ani jednego słowa, nie wiedziałam co mam ze sobą zrobić. Od razu wsiadać w autobus i przejechać te prawie 300 km? Byłoby to bezcelowe, bo zwyczajnie bym nie zdążyła. Ty kurczę nawet nie wiesz, w jakim ona była stanie psychicznym. Naprawdę, bałam się, że rzuci się z mostu czy zrobi coś równie głupiego, bo tak załamanej jej jeszcze nigdy nie widziałam. A najgorsze było to, że nie mogłam nawet nikogo poprosić, żeby jej przypilnował, pocieszył, bo jedyną osobą, do jakiej miałam numer, byłeś ty! Złamałeś ją wpół Muzaj. Ludzie tacy jak ty nie powinni w ogóle istnieć. I wiesz co? Justyna musiałaby być głupia, żeby do ciebie wrócić. Wiesz po co ci to mówię? Bo chcę ci dokładnie uświadomić, że ta cała akcja z Klaudią była największym błędem Twojego życia. Straciłeś rodzinę, na której niby tak ci zależało. Ciekawe co na to Twoi rodzice, czy nadal są z ciebie tacy dumni? Nie dzwoń do mnie więcej, nie mam zamiaru jeszcze bardziej się denerwować.

Zanim się odezwałem, rozłączyła się. Jej słowa tak mnie dotknęły, że i tak nie byłbym wstanie powiedzieć czegokolwiek. Chyba po raz pierwszy w życiu ktoś tak dosadnie powiedział mi to, co dokładnie o mnie myśli. Zabolało.

Ale jeszcze bardziej zabolał fakt, że była to najszczersza prawda.

Minął kolejny miesiąc, a  ja nadal nie miałem z nią kontaktu. Baśka jak zapowiedziała, tak zrobiła – dzwoniłem do niej, lecz nie odbierała. Nie mogłem jednak winić jej za to, że jej siostra nie chce ze mną rozmawiać. Wiedziałem, że Justyna jest bardzo uparta, a złość chyba tylko nasilała tę cechę jej charakteru.  Życie toczyło się niby dalej, jednak bez niej to już nie było to. Wychodziłem z kumplami na imprezy, ale spędzałem je przy barze, samotnie sącząc piwo i nawet nie spoglądając na dziewczyny, które próbowały mnie poderwać. Już raz się to źle skończyło. Jakiś cichy głosik w mojej głowie podpowiadał mi, że od samego początku wierzyłem, że zadzwoni do mnie i da choć cień szansy na wytłumaczenie. Byłem gotów zasypać ją różami, iść za nią na kolanach czy godzinami stać pod jej oknem, gdybym tylko wiedział, gdzie teraz mieszka. I czy mieszka, chociaż myśl o tym, że mogła zrobić krzywdę sobie i dziecku, starałem się spychać w najciemniejsze zakamarki moich myśli. Jest już w szóstym miesiącu ciąży. Jak sobie radzi? Jak czuje się nasz syn? Czy chodzi na badania, kupuje rzeczy? I najważniejsze – czy ma za co żyć? Przecież nie pracowała. Co planuje zrobić, gdy już urodzi, wychować go bez ojca? Tyle pytań chciałem móc jej zadać, ona jednak uparcie nie obierała telefonu.

Moja forma pogorszyła się diametralnie, tak samo jak kontakty z resztą drużyny. Mimo, że ostatnio grałem w pierwszym składzie, teraz znów grzałem ławę, ponieważ trener nie potrafił się ze mną porozumieć. Piłka także się mnie nie słuchała. Po tym, jak cała prawda wyszła na jaw, już chyba nikt nie miał w stosunku do mnie cienia szacunku- po meczach grono fanek, które się wokół mnie ustawiało, było dużo mniejsze. W oczach niektórych zapewne byłem potworem, nawet jeśli lubiły mnie jako siatkarza, to i tak nie mogły przecież odgrodzić mojej pracy od prywatnego życia, które w dużym stopniu rzutowało na moją karierę.

Zbliżał się długi weekend, wszyscy byli bardzo podnieceni. Przebieraliśmy się właśnie po treningu, a oni co chwilę śmiali się i opowiadali o swoich planach. Widząc, jak wychodzą grupkami, specjalnie się ociągałem, nie mając ochoty z nimi rozmawiać. Wsadziłem głowę do szafki i udawałem, że czegoś szukam.  Kiedy już wszystko ucichło, odetchnąłem z ulgą, myśląc, że jestem sam i zatrzasnąłem jej drzwiczki. Nic bardziej mylnego- o futrynę oparty stał Atanasijević.

-Musimy pogadać. – powiedział patrząc na mnie. Chciałem go zignorować, a on od razu to zauważył. – Nie udawaj głuchego.

-Nie udaję. – burknąłem. – O czym chcesz gadać? Streszczaj się.

-A co, może się gdzieś spieszysz? Do pustego domu, kanapy i telewizora?

-Nie Twoja sprawa. – warknąłem, mierząc go wzrokiem. – Co, wreszcie jesteś zadowolony, tak? Justyna już ze mną nie jest, zawsze tego chciałeś.

-Tu nie chodzi o to, czego ja chciałem. Wolałbym już, żeby nadal była z Tobą i cieszyła się życiem, a nie rwała sobie włosy z głowy i płakała po nocach.

-Słuchaj, jeśli masz mi wytykać błędy, to podziękuję.

Minąłem go i łapałem za klamkę, gdy westchnął.

-Wiem, gdzie jest Justyna.

Odwróciłem się powoli, patrząc jak opiera się zrezygnowany o jedną z szafek, z rękoma w kieszeniach.

-Żartujesz, prawda?

*

W odpowiedzi na wszystkie Wasze pytania, przedstawiam wam perspektywę Maćka. 

Jestem ciekawa, jaki teraz macie do niego stosunek.

Chyba nie muszę już nic więcej pisać na temat tego rozdziału, pozostawiam wam wszelkie komentarze.

Kolejny, przedostatni rozdział pojawi się w niedzielę, ok. 11.

Zapraszam :)

EDIT: Swoją drogą, piękną mamy zimę tej wiosny, prawda? Po wyjściu z kina zostałam przywitana śnieżycą... Co to się porobiło, ja nie wiem.