XXXVII

,,Teraz pójdę i usiądę na podłodze

Mając na sobie twoje ubranie

Nigdy nie pomyślałam, że to będzie nasz ostatni pocałunek

Nigdy nie wyobrażałam sobie, że skończymy w taki sposób''

Taylor Swift - Last Kiss

I żyli długo i szczęśliwie, w pięknym mieszkaniu z gromadką dzieci. Tak powinnam była opisać dalej swoją historię. Każda kobieta jako mała dziewczynka marzyła o zostaniu księżniczką i poznaniu swojego księcia z bajki, który pojawiłby się w jej życiu na białym rumaku. Bajki mają jednak tę cechę, że kończą się szczęśliwie, urywają w pewnym momencie, a my nie wiemy, jak nadal potoczyły się losy jej bohaterów. Czy Kopciuszek i Śpiąca Królewna były tak naprawdę szczęśliwe ze swoimi wybawcami? Może zostały zasypane przez masę obowiązków, które powinny przejąć jako żony i matki? Może miłość wygasła, pozostawiając po sobie tylko wspomnienia i cukierkową historię?

Jak każdy chciałam być szczęśliwa, dlatego tak bardzo cieszyłam się, kiedy w końcu mogłam być w pobliżu mojego ukochanego, Maćka, który był dla mnie wszystkim, całym światem. Czy nie byłam jednak zbyt wymagająca? Może przesadzałam, usilnie pragnąc znaleźć klucz do wiecznego szczęścia i braku problemów? Obrączka była dla mnie pewnego rodzaju gwarancją, że już nikt mi tego wszystkiego nie odbierze, sprawiała, że spokojniej mogłam żyć u jego boku. Kiedy rok po naszym ślubie okazało się, że jestem w ciąży, porzuciłam studia, które już po raz kolejny zawieszałam. Maciek był szczęśliwy jak chyba nigdy dotąd, sam ciągał mnie na wielogodzinne zakupy w działach z artykułami dla maluchów, rysował przede mną wielkie plany. Tuż po ślubie zaczęliśmy budowę domu, która już kierowała się ku końcowi. Cicha dzielnica w Bełchatowie, piękna okolica. Kiedy już w końcu otrzymałam do ręki klucze do gotowego, urządzonego budynku, będąc w czwartym miesiącu ciąży, myślałam, że sięgnęłam w pełni szczęścia, której tak długo szukałam, dotknęłam nieba. Nie chcąc zapeszać, nie kupowaliśmy jeszcze wiele dla malucha, który miał być płci męskiej. Wszyscy koledzy Maćka twierdzili, że z pewnością pójdzie on w ślady ojca i śmiali się, mówiąc, że lepiej by było, gdyby nie odziedziczył po mnie niskiego wzrostu.

Było jak w bajce tak? Niestety niedługo po wprowadzeniu coś się popsuło, a ja nie wiedziałam co to było. Dostrzegłam to dopiero podczas jednego z meczy, na który z powodu choroby nie byłam wstanie się wybrać. Jeśli kiedyś mogłam o wszystkim z nim porozmawiać, to teraz rozmawialiśmy o niczym, jakichś błahostkach. Pamiętam, jak obiecaliśmy sobie, że będziemy mówić sobie o wszystkim, a ja przecież nie dotrzymałam danej obietnicy i nie powiedziałam mu o tym, co zaszło między mną i Aleksem. Nie wiem, może to niszczyło mnie od środka? A może to, że czułość, jaką mnie kiedyś obdarowywał, zaczęła zanikać? Po powrotach z treningów czy meczy wychodził z kolegami, czy też zapraszał ich do siebie, jakby unikał zostawania ze mną sam na sam. Tylko czasami, kiedy wszyscy goście wybywali, gdy rozlegało się ostatnie ,,dobranoc’’, wślizgiwał się cicho pod kołdrę i przytulał mnie, tak jak miał w zwyczaju. Często przyłapywałam go na tym, że jeśli już nawiązywał rozmowę na jakiś temat, to później już mnie nie słuchał, unikał kontaktu wzrokowego. W jego oczach nie widziałam już też tych wesołych ogników, które zawsze mu towarzyszyły. Nie wiedziałam, co się dzieje, ale ludzie się zmieniają, może i on przechodził przemianę? Okrutnie dowiedziałam się na czym ta przemiana polegała, zupełnie przypadkowo. Ot, zwyczajny nieszczęśliwy zbieg wydarzeń.

Oglądałam go w telewizji, ponieważ Skrzaty tym razem grały na wyjeździe, w Kędzierzynie. Kiedy wygrali, darłam się jak opętana. Siedziałam po turecku trzymając dłoń na troszkę już widocznym brzuchu, czekając na komentarze pomeczowe i myśląc, co zjeść na kolację, doskonale to nadal pamiętam. Ruszyłam do kuchni po szklankę wody i przybiegłam szybko, gdy z telewizora popłynął głos Mariusza Wlazłego. Zasiadłam znów na kanapie, popijając napój o lekko truskawkowym smaku i słuchając, co mówi, gdy w tle zamajaczyła mi znana bardzo dobrze osoba. Uśmiechnęłam się mimowolnie, przypominając sobie, jak mój mąż w połowie meczu zmienił Aleksa i grał jako atakujący już do końca. Trener coraz częściej wpuszczał go na boisko i byłam z tego powodu bardzo dumna. Zatraciłam się w myślach i wspomnieniach, ignorując głos Wlazłego, który nadal odpowiadał na pytania dziennikarza, kiedy nagle poczułam, jak szklanka, którą trzymałam, wyślizguje się z mojej dłoni. Usłyszałam charakterystyczny dźwięk tłukącego się szkła oraz rozlewającej się po parkiecie wody. Mój wzrok jednak nadal był wbity w wysoką postać, niezdającą sobie zapewne sprawy z tego, że znajduje się w kadrze kamery. Postać, która w tej chwili trzymała w ramionach pewną wysoką, długonogą blondynkę, ubiorem przypominającą cheerleaderkę i bynajmniej nie zamierzała jej puścić. Pilot leżał tuż obok, na wyciągnięcie ręki, ja jednak patrzyłam, jak dziewczyna składa pocałunek na jego ustach. Mój Maciek całował się właśnie na wizji z jakąś laską. Czując narastającą złość, wyłączyłam telewizor i rzuciłam pilotem przez całą długość pokoju, roztrzaskując go o podłogę. Łzy ciekły mi ciurkiem, gdy podnosiłam się z kanapy, całkowicie zapominając o potłuczonej szklance, która przypomniała mi o sobie, kiedy poczułam rozdzierający ból w stopie. Utykając, ruszyłam do apteczki i wyciągnęłam kilka odłamków szkła, które rozmazywały mi się przed oczami, bo czym użyłam plastrów, które działały jak szwy i obandażowałam nogę, rękoma niedoszłej pielęgniarki. Siedziałam na zimnym taborecie wśród ciszy panującej w domu, z pustką w głowie. Nagle, jak po odkręceniu kurka, wylały się pytania. Czemu musiałam to zobaczyć? Może lepiej byłoby, gdybym była oszukiwana? Jak długo to trwało, kim była ta dziewczyna? Oraz najważniejsze-  dlaczego? Co ona ma takiego, czego nie mam ja? Co teraz ze mną, z dzieckiem? Myśląc dość chłodno i kalkulując, postanowiłam zostać i poczekać na jego powrót, a później pokazać mu nagranie w Internecie, jako dowód zdrady.

Kiedy więc kilka dni później przyjechał, zastał mnie czekającą na niego z rękoma założonymi na kolanach. Żadnego pocałunku na przywitanie, żadnego zbędnego słowa. Zdziwiony moim chłodem, zaczął się denerwować, ale zdenerwowanie osiągnęło apogeum, kiedy pokazałam mu gif, krążący już po Internecie, przedstawiający jego i blond piękność.

-Justyna, ja…

-Przestań. Nie zaprzeczysz przecież, że to nie ty. Nie powiesz mi, że sama się na ciebie rzuciła, jak jakaś napalona fanka. Wiem co widziałam ja i jakieś kilkanaście tysięcy kibiców. Nie kłam.

Cisza, która mi odpowiedziała rozdzierała mi serce. Może jednak lepiej byłoby, gdyby zaprzeczył? Może tak bardzo by nie bolało?

-Co chcesz teraz zrobić?

-Wyprowadzę się, już się spakowałam.

-A co z nami?

-Trzeba było wcześniej zadać sobie to pytanie.

-Dokąd pójdziesz, przecież nie będziesz spać na ulicy?

-Wynajmę coś.

-Ale…

-Maciek, przestań. Jesteś dorosły, wiedziałeś co robisz. Chcę tylko wiedzieć dwie rzeczy. Kim ona jest i jak do tego doszło. Jak długo już mnie oszukujesz? – zapytałam ze łzami w oczach, szepcząc cicho. Podszedł do mnie, próbując mnie objąć, jednak się wyrwałam i odepchnęłam go. Widziałam załamanie w jego oczach, ale wyrzuty sumienia, związane z jego  szorstkim potraktowaniem, nie były na tyle silne, by wymusić na mnie choć słowo pocieszenia. To nie ja jestem winna, sam się prosił..– Nie dotykaj mnie, słyszysz? Odpowiedz mi tylko na moje poprzednie pytania.

Starałam się spokojnie słuchać jego wyjaśnień, a kiedy skończył, bez słowa minęłam go i udałam się do przedpokoju, po drodze zabierając z sypialni torbę z najpotrzebniejszymi rzeczami. Powoli ubierałam tenisówki, gdy stał w progu, próbując przekonać mnie, aby została i dała mu jeszcze jedną szansę. Z pokerową twarzą, spojrzałam mu w oczy, łapiąc za klamkę.

-Zraniłeś mnie Muzaj, nie wiem czy kiedykolwiek ci to wybaczę.

Zbiegłam po schodkach i wsiadłam do mojej Skody, rzucając uprzednio torbę na tylne siedzenie. Starałam się nie patrzeć na dom, który w wielkiej zgodzie budowaliśmy, snując marzenia o naszej wspólnej przyszłości. Skąd jednak mieliśmy wiedzieć, że tej przyszłości tak naprawdę nie będzie? Mimo odwracania wzroku, mignęła mi przed oczami jego wysoka postać, stojąca w drzwiach wejściowych. Dodając gazu, jak najszybciej opuściłam znaną mi dzielnicę i jeździłam bez celu po Bełchatowie, w końcu zatrzymując się pod halą Energia. Siatkarze nie mieli dzisiaj treningów, nie bałam się więc, że któryś mnie zobaczy. Jak to mówią, pod latarnią najciemniej, Maciek jeśli w ogóle mnie szuka, to tutaj nie zajrzy w stu procentach. Dobrze mnie zna i wie, że jeśli ktoś lub coś zada mi ból, to miejsc mi się z tym czymś kojarzących unikam jak ognia. Z czym może mi się kojarzyć jego ponad dwumetrowa postać? Z siatkówką. Proste i logiczne.

Zjechałam na siedzeniu, zastanawiając się co dalej. Dni, które spędziłam w oczekiwaniu na jego powrót były wypełnione płaczem za tym, co mieliśmy i utraciliśmy, czego kontynuowanie nie było nam dane, w jej chwili więc nie byłam już w stanie uronić ani jednej kropli. Dlaczego do tego doszło? Co jest ze mną nie tak, czy zrobiłam coś źle, że szukał szczęścia u tamtej dziewczyny? Jeśli naprawdę coś się nie układało, czemu mi o tym nie powiedział? Zadręczałam się swoimi myślami, aż zaczęło się ściemniać. Przerażona, zdałam sobie sprawę, że nie mam dokąd wrócić, bo nie mam już tutaj domu.

Domem zwykłam nazywać miejsce, gdzie czułam się dobrze. Kiedy o nim myślałam, nie widziałam murów, mebli, ale poszczególne osoby. W ostatnim czasie moim domem był Maciek, a teraz, myśląc o tym słowie, nie widziałam już nic. Ogromna, pochłaniająca wręcz pustka, tak wielka, że aż straszna. Daria była na wyjeździe wraz z Budowlanymi, a reszta znajomych, których miałam, za bardzo kojarzyli mi się z Maćkiem. Zatrzymanie u kogoś, kto był naszym wspólnym przyjacielem nawet nie wchodziło w rachubę, nie chciałam stawiać ich w dziwnej sytuacji i kazać im kłamać o moim pobycie. Bałam się, co się stanie, jeśli Maciek wróci, by prosić mnie, żebym tak tego wszystkiego nie skreślała. A więc kto?

W otchłani moich ciemnych myśli, powoli zaczęła pojawiać się pewna twarz. Nieśmiało zaczęła robić się coraz wyraźniejsza. Aleks?  Faktycznie, może to jest jakaś alternatywa? Sam kiedyś zaproponował mi, żebym w potrzebie się do niego zwracała. Tyle, że ta potrzeba była czystym egoizmem. Nie odzywałam się do niego od czasów wesela, pomijając rzucane cicho ,,cześć’’ podczas meczy czy innych tego typu związanych z siatkarzami spotkaniach. A teraz tak ni z tego, ni z owego mam pojawić się na jego progu, z torbą, brzuchata i powiedzieć :

-Chciałeś, to masz Aleks. Jestem i potrzebuję kąta do przenocowania. Następnym razem tak nie szastaj miłymi słówkami, jeśli nie chcesz bym zwaliła ci się na głowę.

No cóż, jeśli ktokolwiek myślał, że tego nie zrobię, to się mylił, bo właśnie stałam na klatce schodowej przed Serbem i czekałam na jego reakcję na moją wypowiedź. Sam mój widok musiał go przerazić, a szybki look w lusterko samochodowe przed wejściem do klatki zapewnił mnie, że bez charakteryzacji mogłabym ubiegać się o rolę upiora. Podkrążone oczy, rozczochrane włosy i praktycznie zero makijażu, nie były zapewne miłym widokiem dla jego oka, ale wystarczająco dobrze odzwierciedlały mój stan psychiczny. Byłam w rozsypce.

-Wchodź. – powiedział tylko jedno słowo, zabierając moją torbę i zamykając za mną drzwi. Zaprowadził mnie na kanapę i zrobił herbatę. Jedynym źródłem odgłosów w mieszkaniu, był grający telewizor, nadający jakiś serial. Obracałam niebieski kubek w dłoniach, kiedy się odezwał.

-A więc już wiesz? Widziałaś…

-Ciężko było tego nie zauważyć. Musiałabym być ślepa i głupia, aby się na to nie natknąć, chociażby w Internecie. – odparłam popijając gorzką jak moje słowa herbatę. – Aleks, ja nie chcę od ciebie wiele. Przepraszam, że tak wpadłam, ale gdyby nie fakt, że naprawdę nie miałam gdzie się podziać, to nigdy byś mnie tutaj nie zobaczył. Mam swoją dumę. Kilka dni i mnie tutaj nie będzie.

-Mówiłem ci przecież, że masz przychodzić, kiedy tylko coś nie tak, prawda? Nie chcę, żeby ktoś cię krzywdził. Mieszkaj tutaj ile tylko chcesz, naprawdę.

-Mam nadzieję, że wiesz, że nie przyszłam tutaj, żeby się pocieszyć po Maćku… Będziemy tylko i wyłącznie przyjaciółmi Aleks. Nie chcę, żebyś miał jakieś wątpliwości.

-Nie ma sprawy.

Dopiłam herbatę, a Aleks pokazał mi swoje mieszkanie. Po rozwodzie z Idą musiał się wyprowadzić z ich wspólnego domu, który poszedł na sprzedaż, a ona wraz z dzieckiem wróciła do rodziny.

-Będziesz spać w mojej sypialni, nie pozwolę ci przecież spać na kanapie. Nawet nie próbuj zaprzeczać. – uśmiechnął się lekko, poprawiając mi humor. Przypomniały mi się stare czasy, gdy jeszcze nie byłam mężatką, a kiedy był moim najbliższym przyjacielem.

-Mam tylko jedną prośbę. Nie mów innym, że tutaj jestem, ok.? Nie chcę, żeby Maciek się dowiedział, sam z siebie i tak tutaj nie przyjdzie, chyba oboje dobrze o tym wiemy.

-Jesteś pewna, że to dobry pomysł?

-Muszę to wszystko w spokoju przemyśleć.

Spojrzał na mnie krótko.

-Przepraszam, że ci o niej nie powiedziałem. Nie chciałem się wtrącać, bo bałem się, że będziesz mnie obwiniać o zepsucie tego, co jest między Tobą a Maćkiem. Reszta drużyny też jakoś nieswojo się czuła, żaden nie chciał być tym jeźdźcem zagłady.

-W porządku, nie mogę mieć przecież o to do Was pretensji. – uśmiechnęłam się, słysząc jego słowa. Jak mogłam złościć się na ludzi, którzy przecież przyjaźnili się zarówno ze mną jak i z Maćkiem? Byli między młotem a kowadłem.

-Chcesz obejrzeć ,,Harrego Pottera’’? – zapytał, machając do mnie jedną z pierwszych części mojej ulubionej powieści, która doczekała się ekranizacji. Oglądanie jej zawsze było moją terapią na poprawę samopoczucia.

-Nie zapomniałeś. – zaśmiałam się, siadając obok niego na kanapie. Było jak dawniej, z jednym wyjątkiem – na palcu miałam obrączkę, spodziewałam się dziecka, a on był już po rozwodzie. U jego boku jednak czułam się bezpiecznie, bo wiedziałam, że dobrze wie, w jakim jestem stanie i nie będzie już chciał tego pogorszyć.

-Co dalej? – zapytał, gdy pojawiła się czołówka.

-Nie wiem. Naprawdę nie wiem.

Tym razem uciekłam od Maćka, ale czy któraś z Was nie zrobiłaby tego, gdyby postawiła się na moim miejscu?

*

Ostatnie zamieszanie, mam nadzieję, że nie pozbawicie mnie za to głowy. ;)

Historia powoli się wyczerpuje, pora zwijać żagle - epilog będzie czterdziestym rozdziałem mojego opowiadania. Jeszcze trzy posty do końca, nie mogę w to uwierzyć. Tym razem będzie to już nieodwołalny koniec, nie mogę dalej tego ciągnąć. 

Ale na mowę końcową i tego typu sprawy jeszcze będzie czas w ostatnim poście. ;)

EDIT : Dodałam cytat, bo zapomniałam o tym ostatnio. Piosenka, z której go zaczerpnęłam jest totalnym smutasem, prawie pasuje do sytuacji, więc jak ktoś chce się dodatkowo zdołować, to polecam ;)