XXXII

,, Nigdy nie podążałam z wiatrem
Po prostu pozwalałam mu płynąć
Pozwalałam mu zabrać mnie tam, gdzie chce
Póki nie otworzyłeś drzwi
Jest tak wiele rzeczy, których wcześniej nie dostrzegałam
Próbowałam fruwać, ale nie umiałam znaleźć skrzydeł
Wtedy zjawiłeś się ty i wszystko zmieniłeś’’

Taylor Swift – Crazier

Przypomniałam sobie siostrzeńca Darii, którym niedawno przyszło mi się opiekować. Kiedy moja współlokatorka znów wybyła pod byle pretekstem, musiałam zabrać Małego na zakupy, bo lodówka wołała o uzupełnienie. Przysięgam, że ludzie od marketingu doskonale znają się na rzeczy, bo gdy tylko przekroczyliśmy próg supermarketu, dział ze słodyczami zaczął zaklinać towarzyszącego mi dzieciaka i kusić półkami uginającymi się wręcz od różnorakich słodyczy. Mądrzejsza o 16 lat przeważnie unikałam tego działu, wolałam nie wystawiać się na działanie kolorowych opakowań, które skrywały słodkie, ale zarazem szkodliwe niespodzianki. Już dawno zamieniłam czekoladki na owoce i jogurty, tylko czasem dawałam się omotać moim ulubionym żelkom czy landrynkom. Tym razem jednak przyszło mi spędzić dobre piętnaście minut w tym właśnie dziale. Próbowałam być asertywna, wiadomo, ale wielkie, czarujące mnie oczy Maćka juniora odniosły zamierzony skutek i ze sklepu wyszliśmy z czekoladą i opakowaniem chipsów. Wydanie kilku złotych na te produkty spowodowały u mnie małe wyrzuty sumienia, ale jedno spojrzenie na uśmiechniętego od ucha do ucha, niemiłosiernie ubrudzonego czekoladą malca, od razu je stłumiło. Aż miło było na niego patrzeć.

Sama teraz czułam się jak dziecko, któremu rodzice kupili ogromnego, kolorowego lizaka. Zaczęłam jakby intensywniej zauważać otaczające mnie barwy, a problemy i problemiki, które nękały mnie od czasu do czasu, przestały mieć jakiekolwiek znaczenie. Wszystkie smutki i złe myśli odganiała ponad dwumetrowa postać siatkarza, jego dłoń ściskająca moją i pocałunek. Jak bardzo myliłam się, myśląc, że to co czuję do Aleksa jest faktycznie miłością. Bogatsza o nowe doznania wiedziałam, że było to tylko i wyłącznie porządne zauroczenie, które minęło tak szybko jak się pojawiło.  Naprawdę nie mogłam sobie wyobrazić, żeby ktokolwiek mógł zastąpić Maćka. Byliśmy parą już ponad rok, a ja nie potrafiłam zrozumieć, jak wszystkie te dni, tygodnie, miesiące, przed jego wyznaniem, mogłam uważać za udane. Dzień bez niego, to dzień stracony, na szczęście doskonale dbał o to, żeby było ich jak najmniej.

Lato ustąpiło jesieni. Drzewa rosnące przy alejce, którą szłam, zaczęły powoli przybierać ciepłe, złote lub czerwone barwy. Właśnie za to tak kocham tę porę roku. Jak ktokolwiek może być nieszczęśliwy, będąc otoczonym ze wszystkich stron pięknymi kolorami? Moje rozmyślania przerwało pojawienie się, nagle jak spod ziemi budynku bełchatowskiej hali. Nie mogłam jednak poradzić temu, że zawsze, kiedy myślałam o Maćku, czas biegł jakby szybciej.

Niezdecydowana zatrzymałam się przed jej wejściem i zaczęłam rysować butem kółka na chodniku. Zawsze byłam tam mile widziana, naprawdę lubiłam chłopaków, ale ta cała sytuacja z Aleksem, jakoś mnie od nich oddaliła. Na początku czułam się głupio, wyobrażając sobie, co mówią o mnie za moimi plecami, teraz jednak, gdy już wszystko sobie wyjaśniliśmy, niby mogłam spokojnie przebywać w tym towarzystwie. Było w tym jednak jedno ,,ale’’ – Alek sam, wtedy w kawiarni powiedział mi, że to co było między nami przed jego związkiem z Idą nie było czystą przyjaźnią. W moim sercu obudził się cień nadziei, przytłumiony przez rozum, a później całkowicie stłamszony przez jedno spojrzenie w oczy Maćka. Ten chłopak był przy mnie zawsze, byłam dla niego wszystkim i wreszcie mogłam odpowiedzieć mu tym samym. Bałam się jednak, jak zachowa się Aleks i jak zachowam się ja, po prostu sobie nie ufałam. Nie chciałam zrobić nic, czym mogłabym skrzywdzić Maćka, dlatego Serba unikałam jak ognia. A jeśli unikałam jego, to i Cupko. Skoro nie kontaktowałam się z Cupko, zerwałam też kontakt z Karolem, ponieważ ukrywanie się przed jednym, a swobodne rozmawianie z drugim, skutkowałoby zapewne silnymi wyrzutami sumienia. Kiedy jednak Maciek poprosił mnie, żebym przyszła pod halę po treningu, bo ma dla mnie niespodziankę, musiałam zebrać się w garść i spełnić jego prośbę. Głębia jego brązowych oczu sprawiła, że nie byłam w stanie zaprzeczyć.

Spojrzałam na zegarek. Jeszcze jakieś dziesięć minut. Przycupnęłam na krawężniku i założyłam na uszy słuchawki, czekając na mężczyznę mojego życia.

*

Wyszedłem spod prysznica, mocno pocierając ręcznikiem włosy. Kiedy były już praktycznie suche, zaczesałem je, jednak za nic nie chciały się ułożyć.

-Jasna cholera. – mruknąłem do swojego odbicia w szybie. Chłopacy jak zwykle nabijali się, widząc jak próbuję ułożyć sterczące na wszystkie strony kosmyki. Czy dzisiaj nie mogłybyście zrobić wyjątku i grzecznie poddać się grzebieniowi? Włosy nie chciały mnie słuchać, więc zrezygnowany otworzyłem szafkę i ubrałem jeansy i szary T-shirt. Wiązałem sznurówki, nucąc cicho, kiedy obok mnie usiadł Kłos i szturchnął mnie tak, że pochylony, prawie spadłem z ławki.

-A coś ty dzisiaj w takim humorze? Szykuje się coś wielkiego z Małą czy co? – zapytał jakieś pół metra ode mnie, jednak wypowiadając każde słowo tak głośno, że jestem pewien, usłyszał to nawet Kurek, grający nadal w odległej i zimnej Moskwie. Efekt został jednak osiągnięty, bo wszystkie rozmowy umilkły, a ubierająca się reszta, zaczęła ociągać się i zerkać w moją stronę, czekając na odpowiedź.

-Nie powiesz nam przecież, że nie ma to nic z nią wspólnego, bo od czasu, kiedy jesteście razem, jakoś mniej martwisz się o to gniazdo na głowie.

-Może tak, może nie? – zacząłem się z nimi droczyć, pomijając jego uwagę dotyczącą włosów. Skrzyżowałem spojrzenie z siedzącym kawałek dalej Aleksem i uśmiechnąłem się pod nosem. Odkąd usłyszał, że jestem z Justyną, był jakiś nie w sosie. Dobrze ci tak, kolego. Trzeba było brać, póki miałeś okazję, a nie rzuciłeś się na tą ( kiedyś)  rudą lafiryndę, której potem w bardzo krótkim czasie dałeś się złapać na dziecko.

-Ty nie bądź taki tajemniczy. Chcesz żebyśmy zastosowali tortury? – zaśmiał się Michał Winiarski, a kapitan już wstawał, zacierając ręce. – Zmienimy ci trochę długość twojej czuprynki, to od razu nam wszystko wyśpiewasz.

-Dobra, dobra. Justyna miała przyjść pod halę, mam coś dla niej. – szybko odpowiedziałem, bojąc się, że mogą szybko przejść od słów do czynów. Na moje słowa Kłos, który był już praktycznie ubrany, zerwał się i narzucił bluzę.

-Idę ją porwać. Nikt nie będzie bezkarnie ignorował Karola Kłosa. – zaśmiał się w drzwiach, gładząc swoje włosy w ostentacyjny sposób i zniknął. Chwilę później wybiegł za nim Cupko. Reszta też jakoś szybko się zebrała i wyszli, zostawiając mnie sam na sam z Aleksem. Niezręczna sytuacja.

Wrzuciłem wszystkie swoje rzeczy do torby, pragnąc jak najszybciej się stamtąd wyrwać. Zarzucałem kaptur od bluzy na rozczochrane włosy, gdy odezwał się.

-Ona jest z Tobą szczęśliwa?

-Na pewno bardziej, niż byłaby z Tobą. – odpowiedziałem krótko, spoglądając na niego z góry. W końcu te siedem centymetrów więcej wzrostu przydało się poza boiskiem.

-A co jeśli miałaby wybierać, między Tobą a mną? – drążył.

-Ale nie będzie wybierać. Jesteś żonaty koleś, dobrze ci radzę, trzymaj się tej swojej rudej jak kamizelki ratunkowej. – warknąłem, zarzucając torbę na ramię i wychodząc. Szedłem szybko korytarzem, kiedy złapał mnie za rękaw.

-Nie wiesz, co by zrobiła, prawda? Nie jesteś taki pewien jej uczuć.

-Odwal się.

-Nie chcesz nawet ze mną porozmawiać?

-Nie mamy o czym.

-J. zanim została Twoją dziewczyną, powiedziała mi, że już nic do mnie nie czuje. Chciałbym tylko wiedzieć, czy to prawda.

-A co, szukasz koła ratunkowego, planu B, w razie gdyby Ida zgarnęła dziecko i Twoje pieniądze i pognała w siną dal? – nie mogłem powstrzymać się od złośliwości. Staliśmy przed drzwiami Energii mierząc się wzrokiem. Mocniej zacisnąłem dłoń na pasku od torby sportowej, z całej siły próbując nie stracić panowania nad sobą. Kątem oka dostrzegłem chłopaków, którzy oblegali Justynę. Nasze pojawienie jednak przerwało ich rozmowy, teraz wpatrywali się w nas, ze zdezorientowaniem na twarzy. Serb trzymał mnie za rękaw bluzy i nie zamierzał puścić.

-Lepiej uważaj, co mówisz o mojej rodzinie. – jego ciemne oczy ciskały pioruny. Złapałem jego dłoń i odciągnąłem palce, wyswobadzając się.

-A ty lepiej uważaj, co mówisz o mojej dziewczynie. – odpowiedziałem, akcentując wyraźnie przedostatnie słowo. Zmarszczył brwi, jednak już nie odezwał się ani słowem.

Podszedłem do stojącej nieopodal grupki, łapiąc Justynę za rękę i żegnając się z chłopakami.

-Miłego dnia. –mrugnął Karol, na co odpowiedziałem lekkim uśmiechem. Objąłem idącą obok mnie, wpatrującą się brązowymi oczami w moją twarz Justynę. Dłoń umieszczona na jej talii i bijące od niej ciepło sprawiły, że powoli się uspokajałem.

-Co to było, tam pod halą? – zapytała mnie, nie doczekawszy się z mojej strony ani jednego słowa. Rzuciłem jej szybkie spojrzenie, zastanawiając się, co odpowiedzieć.

-Miałem małe starcie z naszym ukochanym Aleksem, tyle.

-Hm, tyle? Przysięgam, wszyscy myśleliśmy, że rzucicie się sobie do gardeł. – zmarszczyła lekko brwi i spoglądała na mnie z zatroskaniem.

-Nie zapytasz mnie, dokąd idziemy? – zapytałem, próbując zręcznie zmienić temat. Nie wystarczająco zręcznie. Zatrzymała się, wyswobadzając z objęcia.

-Proszę, nie ukrywaj niczego. Czy chodziło o mnie? – lustrowała moją twarz i zanim się odezwałem, dodała. – Chodziło o mnie. Coś ci powiedział, obraził mnie?

-Zapytał mnie, czy jesteś szczęśliwa. Ze mną. Później zaczął pleść jakieś głupoty, że pewnie wybrałabyś go, gdybyś tylko miała wybór. – odpowiedziałem, patrząc gdzieś obok niej. – Wyszło, jakbym był Twoim chłopakiem, tylko dlatego, że nie było innych kandydatów.

-Dupek. Chyba mu nie uwierzyłeś? – zapytała. Spojrzałem na nią, uśmiechała się delikatnie.

-A czemu miałem nie wierzyć? Jest tyle facetów na Ziemi, czemu wybrałaś właśnie mnie?

-Żartujesz? Mogłabym zadać Ci te samo pytanie. Tyle dziewczyn wzdycha do Ciebie zza barierek, tuli do ciebie po meczach, kiedy proszą cię o zdjęcia i autografy… Kto tu powinien być zazdrosny? – zaśmiała się, zarzucając mi ręce na szyję. Stanęła na czubkach palców, jednak nadal była sporo ode mnie niższa.

-Co ty robisz? Chcesz mi kark skręcić? Taka Twoja taktyka? – poczułem, że powoli wraca moje poczucie humoru. Połaskotałem ją w bok.

-Chciałam Cię pocałować idioto. – odpowiedziała, śmiejąc się i uciekając. Złapałem ją kilka metrów dalej i okręciłem dookoła. Taka drobna i lekka.

- W takim razie teraz możesz to zrobić. – pochyliłem się w jej stronę, tak, że nasze twarze dzieliły już tylko centymetry. Przyłożyła swój nos do mojego. Chwilę później poczułem dźgnięcie w żebro.

-Teraz już mi się odechciało. – zaśmiała się, znów uciekając. Tym razem jednak biegła tak szybko, że dogoniłem ją znacznie dalej i zanim zdążyła zaprotestować, wbiłem się na długo w jej usta.

-Dobra, to gdzie mnie zabierasz? – zapytała, oddalona do mojej twarzy zaledwie o milimetry. Znów ją pocałowałem.

-Niespodzianka.

-A co jeśli nie lubię niespodzianek?

-Taką polubisz.

-Przyjdzie mi ci zaufać.

-Zaufanie do podstawa dobrego związku. –zaśmiałem się, tuląc ją do siebie.

*

Szliśmy przed idealnie podstrzyżony trawnik państwa Muzaj. Zaczynało zmierzchać, gdy Maciek zaprowadził mnie do ogrodu, przed furtką zakrywając mi oczy. Szłam po omacku, bojąc się, że po drodze legnę jak długa.

-Maciek, naprawdę? Nie lubię nic nie widzieć.

-Jeszcze chwilka.

-Boję się.

-Przecież nie przyprowadziłem cię tutaj, żeby zepchnąć w czarną dziurę. Chyba. – zaśmiał się, a ja w odpowiedzi zawtórowałam mu trochę nerwowo. - Poczekaj chwilkę. I nie otwieraj oczu.

Słyszałam jego oddalające się kroki, jednak przemogłam się i spełniłam jego prośbę. Stałam tak w ciemności, zastanawiając się, o co mu chodziło, kiedy odezwał się tuż nad moim uchem.

-Możesz otworzyć. – zanim ogarnęłam wzrokiem cały trawnik, wręczył mi mały pakunek. Spojrzałam na niego zdziwiona, by po chwili zwijać się ze śmiechu. Po rozerwaniu opakowania, moim oczom ukazała się biała bluzka, z ogromnym napisem.

-,,Team Muzaj’’. Naprawdę? Czy to jakiś przekaz do pana o kręconych włosach?

-Nie potwierdzam, nie zaprzeczam. Niech reszta też wie, gdzie jest ich miejsce. – zaśmiał się, kiedy go pocałowałam. Trwaliśmy tak w uścisku, kiedy odchrząknął. – Nie chciałabyś zobaczyć reszty? Jeszcze się na mnie napatrzysz.

Sprzedałam mu kuksańca i spojrzałam na ogród. Na jego środku stał stolik, przykryty obrusem i udekorowany kwiatami. W centrum znajdowały się zapalone świeczki, była też butelka wina i dwa talerze, wypełnione aromatyczną potrawą, której nigdy w życiu nie widziałam. Poprowadził mnie do krzesła i odsunął je dla mnie, po czym nalał nam wina do wysokich kieliszków.

-Chcesz mnie spić? – zaśmiałam się, gdy po posiłku nalał mi kolejną lampkę.

-A co, boisz się, że coś ci zrobię? – zaśmiał się zza stolika.

-Nie lubię alkoholu, więcej już nie wypiję. – powiedziałam stanowczo, odstawiając pusty kieliszek.

Godzinę później siedzieliśmy na kanapie w salonie jego rodziców, oglądając jakiś film sensacyjny. Przytuliłam się do niego, a on objął mnie ramieniem, uprzednio przykrywając nas kocem. Miarowe dźwięki płynące z telewizora, ciepło jego ciała i zapach jego perfum, sprawiły, że moje powieki stały się bardzo ciężkie. Nie miałam siły się im sprzeciwiać.

*

Z małym poślizgiem czasowym. Przepraszam bardzo, że nie odwiedzam Waszych blogów, ale totalnie nie miałam ostatnio czasu na pisanie opowiadania, a co dopiero czytanie innych. Postaram się to nadrobić w wolnej chwili, może nawet dzisiaj.

Aj, nie wiem jak to rozegram. W najgorszym (dla was) przypadku, będą jeszcze dwa rozdziały, w tym epilog. No, chyba że coś wymyślę i znajdę czas na wystukiwanie tego na klawiaturze ;).

Tak jak wy, nie chcę się żegnać z tym opowiadaniem.

Ale kiedyś trzeba będzie, prawda?

Kolejny w piątek, jakoś tak ok. 14-16.

EDIT: A co gdybym znowu coś namieszała? Miałam mały przebłysk, nie powiem. Jesteście w stanie przeżyć kolejne kilkanaście rozdziałów, gdyby powstały? ;)