XXXIX

,,W snach, poznaję cię w serdecznej rozmowie

Oboje budzimy się w osamotnionych łóżkach, w innych miastach

I dużo słodkiego czasu zabiera wymazywanie ciebie

I masz swoje demony, kochanie

One wszystkie wyglądają jak ja.

Dystans, odmierzanie czasu, załamanie, kłótnia

Cisza, pociąg wypada z torów

Pocałuj mnie, spróbuj to naprawić

Mógłbyś chociaż postarać się posłuchać?

Odkładanie słuchawki, poddawanie się, nie możemy wrócić...''

Wbiłem wzrok w Atanasijevica, który przecząco pokiwał głową i minął mnie w drzwiach. Wciąż stałem w nich jak wmurowany, kiedy odwrócił się jakieś trzy metry ode mnie.

-Idziesz? Chcesz się z nią zobaczyć, czy nie? – zapytał z rękoma w kieszeniach i nie czekając na moją odpowiedź, odwrócił się ponownie i ruszył powoli korytarzem w stronę wyjścia. Dogoniłem go na zewnątrz i ruszyłem parkingiem do jego auta. Rzuciłem spojrzeniem na stojące niedaleko moje audi. – Spokojnie, podwiozę cię tutaj później, teraz pojedziemy moim.

Wsiedliśmy do środka jego BMW i zapięliśmy pasy. W milczeniu jechaliśmy ulicami Bełchatowa, aż dojechaliśmy do jego mieszkania. Widząc, że wyciąga klucz ze stacyjki, zapytałem:

-Czyli, że ona ten cały czas była u ciebie?

-Yhm. – mruknął tylko, wysiadając.

-I ty nic mi nie powiedziałeś?

-Przykro mi, ale wydaje mi się, że z was dwojga to ona darzy mnie jakimiś przyjacielskimi uczuciami. Musiałem wykazać trochę lojalności.

Prychnąłem, na co dodał:

-No sorry, ale daję głowę za to, że nieraz chciałeś mi przyłożyć. Gdyby nie to, w jakim jest stanie, to uwierz mi, nie powiedziałbym ci o niej ani słowa.

Otworzył drzwi do mieszkania i weszliśmy do małego przedpokoju. Przy szafce stała jedna z jej licznych par tenisówek. Poczułem, że w gardle mam sucho jak na pustyni, a ręce zaczęły pocić mi się z nerwów.

-Ściągaj kurtkę i chodź do pokoju. Nie ma jej, miała wyjść gdzieś z Darią, ale zaraz powinna wrócić.

Milcząc, patrzyłem jak odwiesza moją ciemną kurtkę we wnętrzu szafy. Na jednym z wieszaków zobaczyłem jej jasny płaszcz. Cały czas była tak blisko, tuż pod nosem? Jak mogłem tego nie zauważyć? Weszliśmy do przestronnego pokoju i usiedliśmy na kanapie, w odległych jej końcach. Alek wziął do ręki pilota i odpalił pierwszy lepszy program, a później zabrał ze stołu kilka rozrzuconych książek, badawczo się mi przyglądając. Tytuł jednej z nich rzucił mi się  w oczy: ,, Poradnik dla przyszłej matki’’. Nim jednak jakoś na nią zareagowałem, położył je poza zasięgiem mojego widzenia. Dziennikarz prezentujący popołudniowe wiadomości mówił coś o kryzysie w jednym z krajów europejskich, a jego monotonny głos był jedynym, jaki rozchodził się po mieszkaniu. Milczenie między mną a Serbem było aż namacalne, pora więc je przerwać. Nie wiem dlaczego, ale miałem wrażenie, że jeśli mogę od kogoś wyciągnąć jakieś konkretne informacje, to jedyną taką osobą jest właśnie on.

-Ona wie, że tu jestem?

-Chyba żartujesz. Gdyby wiedziała, to żaden z nas by już jej nie zobaczył. – prychnął Aleks. – Nie jestem pewien, czy w ogóle będzie chciała z Tobą porozmawiać. Przez te trzy miesiące wcale nie zmieniła swojego stanowiska w Twojej sprawie. Cały czas powtarzała, że nie chce cię znać.

-W takim razie dlaczego to robisz? Przecież mógłbyś sobie tak z nią żyć, a ja nadal nic bym o tym nie wiedział.

-Słuchaj, Justyna w pierwszych słowach, jakie do mnie skierowała tego dnia, kiedy tutaj przyszła, powiedziała mi twardo, że będziemy tylko przyjaciółmi. Przez ten cały czas nic się w tej sprawie nie zmieniło. Każdego kolejnego dnia wydaje się być szczęśliwsza, nie zmienia to jednak faktu, że całkowicie się zmieniła. To nie jest już ta sama, beztroska Justyna, którą znaliśmy kiedy wszystko jeszcze było takie proste i żaden z nas nic do niej nie czuł. Dlaczego to robię? Bo nie mogę patrzeć jak cierpi. Chcę jej w jakiś sposób pomóc i nawet jeśli nie chce z Tobą porozmawiać, to i tak kiedyś musi, a chyba lepiej, żebyście wyjaśnili sobie to wszystko jak najszybciej.  Dziecko nie będzie przecież czekać z narodzinami, aż ustalicie co i jak.

Zamilkł nagle, bo usłyszeliśmy zgrzyt klucza w zamku. Serb szybko podniósł się, nakazując mi gestem, żebym został i nic się nie odzywał. Strzępki rozmowy, w które chwilę później zacząłem się wsłuchiwać, jakoś mnie nie uspokoiły.

*

Miły dzień spędzony z Darią, w poszukiwaniu jakichś drobiazgów dla dziecka bardzo podniósł mnie na duchu. Czułam się jak kiedyś, gdy mieszkałyśmy razem, a życie było o niebo lepsze. Z każdej sytuacji było jakieś wyjście...w przeciwieństwie do tej, w której znalazłam się teraz. Miałam tylko nadzieję, że po powrocie do domu będę mogła wziąć długą kąpiel i obejrzeć jakiś dobry film.

Ledwo zamknęłam za sobą drzwi, by zobaczyć wysoką postać Aleksa, zagradzającą mi wejście do pokoju.

-Hm, cześć. Coś nie tak? – zapytałam, ściągając kurtkę i sięgając do drzwi szafy. Spojrzałam na jego twarz, zatrzymując się w połowie czynności. Zmarszczył brwi,  a prawą dłonią drapał się po głowie, po czym od razu poznałam, że ma mi coś do powiedzenia. – Co jest?

Obciągnęłam wolną dłonią koszulkę, która podwinęła mi się na  widocznym już brzuchu. Nim odpowiedział, zabrał z moich rąk moją kurtkę i powiesił ją w szafie.

-Masz gościa. – powiedział cicho, a ja skierowałam swój wzrok na dość znajomą kurtkę, wiszącą teraz obok mojej na wieszaku. Marząc, aby był to tylko sen, powoli spojrzałam na podłogę, gdzie obok butów Aleksa stały czarno- zielone Nike.

-Nie, ty chyba żartujesz. Dlaczego… Powiedziałeś mu?! – podniosłam głos, nie martwiąc się, że siedzący prawdopodobnie gdzieś w mieszkaniu Maciek rozumie wszystko dobrze i wyraźnie, nawet jeśli rozmowę prowadziliśmy w języku angielskim.

-Uspokój się. – złapał za klamkę szafy, którą uparcie próbowałam otworzyć, by wydobyć z jej wnętrza kurtkę i wyjść. Wyciągnął drugą rękę nad moim ramieniem i zamknął drzwi, chowając klucze w swojej kieszeni. – Musicie pogadać.

-Alek idioto! Czy ja cię prosiłam, żebyś mi pomagał?! Jeśli masz mnie dość w swoim mieszkaniu, wystarczyłoby coś powiedzieć, przecież bym się wyprowadziła.

-Nie chodzi o to, że chcę się ciebie pozbyć. Popatrz tylko na siebie, jesteś już w siódmym miesiącu. Może dla ciebie Maciek to już zamknięty rozdział, ale nie możesz go tak po prostu wykreślić, choćby z powodu dziecka.

Zaczęłam trząść się z wściekłości, miałam ochotę dorwać wyższego o jakieś 30 cm Serba i wyrzucić przez okno, lub zrobić cokolwiek. Nie zapytał mnie o zdanie i z góry założył, że sama nie poradzę sobie z sytuacją. Zacisnęłam pięści, aż zbielały. Aleks był przerażony moim zachowaniem. No cóż, przeważnie to ja jestem tą spokojną niezależnie od sytuacji, nie wkurzającą się osobą.

-Hej, bo mi tutaj zaraz urodzisz. Uspokój się. – położył mi rękę na ramieniu, patrząc z troską. Ściszył głos. – Słuchaj, porozmawiaj z nim chwilę, będziesz to miała z głowy. Ja na ten czas wyjdę, ale jak coś to będę na zewnątrz.

Patrzyłam zrezygnowana jak ubiera buty, narzuca kurtkę i wychodzi, obrzucając mnie jeszcze jednym, zapewne mającym podbudowującym w jego mniemaniu celu. Stałam jeszcze chwilę w pustym przedpokoju, zbierając siły na rozmowę z czekającym na mnie Maćkiem. Jeszcze nigdy te kilka kroków nie wymagało ode mnie takiego samozaparcia. Stanęłam w futrynie drzwi, patrząc na jego tak wysoką sylwetkę, teraz przygarbioną. Włosy podciął i układał inaczej niż zwykle, widziałam to już na zdjęciach z meczów. Jego brązowe oczy spoglądały z wyczekiwaniem w moje. Wyglądał, jakby chciał coś powiedzieć, jednak nie był w stanie. Ja także. Dzieliło nas kilka metrów, a dla mnie ta odległość wydawała się być przepaścią. Znajoma twarz wywołała falę wspomnień i emocji, aż dziwne, jak skrajnych. Od miłości do nienawiści, od radości do smutku. Przypomniałam sobie dzień, kiedy mi się oświadczył i obiecał, że będziemy już razem na zawsze, nasz ślub, a potem widok jego i Klaudii na ekranie telewizora i ten moment, kiedy go o nią zapytałam, a on nie powiedział, że nic ich nie łączyło. To wielkie rozczarowanie. Jak to możliwe, stać przed kimś i nie wiedzieć, co dokładnie się do niego czuje? Kochałam mojego Maćka, miałam jednak złe wrażenie, że tamtej osoby już nie ma, a przynajmniej ja nie potrafię jej odnaleźć. Staliśmy tak dobrą chwilę, gdy odchrząknął.

-Justyna… co dalej?

-Maciek, ja naprawdę to sobie wszystko przemyślałam. Miałam na to trochę czasu, ty także.

-Nie przekreślaj tego wszystkiego, co było między nami. – powiedział, zbliżając się do mnie o parę kroków. Wbiłam spojrzenie w jasny parkiet.

-Sam to zrobiłeś. Czasem myślałam, że lepiej byłoby się z Tobą spotkać i dać ci drugą szansę, ale… Później moje myśli diametralnie się zmieniały. Kochałam cię Maciek i nadal kocham, ale to chyba nie ma sensu. Nie mogę już nic poradzić na to, że kiedy cię widzę, przypomina mi się ta scena z Klaudią, to jak bardzo mnie zraniłeś. Wiązałam z Tobą marzenia, przyszłość, a nagle to wszystko pękło jak mydlana bańka. Kiedy przyznałeś się do zdrady, czułam się nikim. Bezwartościową dziewczyną, która na dodatek dawała się oszukać i bezgranicznie wierzyła we wszystkie Twoje słowa. Pokazałeś mi, jak głupia byłam. Ja… ja naprawdę szczerze żałuję tego wszystkiego. Od pierwszej chwili, kiedy tylko przyjechałam do Łodzi. Nie mogę się powstrzymać od myśli, że gdybym wybrała inne miasto, inną uczelnię, to teraz miałabym jakąś przyszłość – miałabym zawód, pracę, rodzinę pewnie też. Co mi teraz pozostało? Dwa razy podejmowałam studia, z których żadnych nie ukończyłam. Moją jedyną perspektywą na przyszłość jest samotne wychowywanie dziecka. – wyrzuciłam z siebie przemyślenia ostatnich nocy.

-To znaczy, że chcesz odejść? Daj nam jeszcze jedną, ostatnią szansę. – odpowiedział, spoglądając na mnie ze zdziwieniem i czymś jeszcze. Czy w jego brązowych oczach zobaczyłam przerażenie? Widok tej strony Maćka, wywołał we mnie skojarzenie z bezbronnym chłopcem, któremu ktoś powiedział, że Mikołaj nie istnieje. Ten bezbronny chłopiec jednak już raz głęboko mnie zranił,  a ja wciąż nie mogłam o tym zapomnieć.

-Ja już odeszłam, nie dałeś mi wyboru. Powiedz mi, jak to sobie wyobrażasz? Jak mam żyć u Twojego boku, jeść śniadanie przy tym samym  stole, oglądać mecze Twojego klubu, kłaść się w tym samym łóżku? Miałabym przytulać się do ciebie, myśląc, że kiedyś robiła to Klaudia? Jaką mam gwarancję, że to wszystko już się nie powtórzy? Nie rozumiesz? Nie chcę już pakować się w to całe bagno. Chcę normalnie, spokojnie żyć i nie martwić się, że osoba, na której tak się opieram, nagle zniknie pod rękę z inną długonogą blondynką.

-Co  z dzieckiem? – wysunął kolejny argument, tym razem bardziej racjonalny. Fakt, że był zdolny tylko i wyłącznie do zadawania pytań, uświadomił mi, że przychodząc tutaj, spodziewał się zapewne czegoś innego z mojej strony.

-Jesteś jego ojcem, będziesz się z nim widywał. O porodzie także cię poinformuję. Dam sobie radę Maciek, życie nauczyło mnie, że powinnam być silna. Chyba tylko to jest jedyną pozytywną cechą tej całej sytuacji. Kiedy mnie zdradziłeś, nauczyłam się, że jedyną osobą, na jaką mogę liczyć w stu procentach jestem ja sama. Jeśli sobie na coś nie zapracuję, nie będę tego miała. Jeszcze kilka miesięcy i nie będę zdana na Aleksa czy rodziców…

-Justyna, proszę. Ja cię kocham, kocham ciebie i naszego syna.

-Trzeba było pomyśleć o tym zanim zacząłeś dobierać się do tamtej laski. – odpowiedziałam gorzko, obejmując ramiona rękoma. Stał zaledwie metr ode mnie, a w moim wnętrzu toczyła się walka dwóch osób – Justyny, która szaleńczo go kochała i była gotowa wybaczyć, a tej u której ta opcja nawet nie wchodziła w rachubę. – Pozew o rozwód złożę po porodzie. Chyba, że Tobie się spieszy.

-Nie zgadzam się na to.

-Maciek,  jesteś racjonalnie myślącym facetem, tak? Albo przynajmniej cię za takiego uważałam. W takim razie wiesz zapewne, że operując dowodem, jakim jest nagranie telewizyjne, z łatwością dostanę rozwód. Nie lepiej byłoby, gdybyś sam się na to zgodził?

-Czyli to już, to już koniec, tak?

-Tak. Jeśli nie masz nic więcej do powiedzenia, to muszę cię poprosić, abyś wyszedł i nie zawracał mi więcej głowy bez potrzeby.

<podkład>

Moje słowa musiały bardzo go zaboleć. Widziałam zranienie w jego oczach, jednak jakaś część mnie zawistnie cieszyła się, że teraz to on cierpi tak jak ja. Może jest sprawiedliwość na tym świecie? Przesunęłam się, robiąc mu miejsce w przejściu. W ciszy ubrał buty i założył kurtkę. Wyciągnął w moją stronę rękę, chcąc zapewne pogłaskać mnie po ramieniu, ale uchyliłam się, a ona bezradnie zawisła w powietrzu. Schował ją do kieszeni i wyszedł bez słowa.

Powinnam być zadowolona z siebie, że w końcu to załatwiłam. Te wszystkie rozmowy, jakie z nim prowadziłam w myślach, w końcu doszły do skutku. Wszystko miało wyjść na prostą.

Aleks wrócił i zrobił kolację. Usiadłam obok niego na kanapie, oglądając jakiś kabaret. Wymieniliśmy ze sobą kilka słów, ale dobrze wiedział, że nie mam ochoty rozmawiać na jakikolwiek temat. I tak wyglądał każdy kolejny dzień. Coraz więcej zamienionych słów, wyjścia na zakupy czy choćby maratony filmowe. Dbał o mnie i o dziecko, żeby było mi jak najlepiej. Zbliżał się termin porodu. Można by powiedzieć, że byłam szczęśliwa, jednak w głębi serca, jakaś maleńka cząstka mnie, tęskniła za Maćkiem i chciała, żeby wszystko było znowu tak jak dawniej. Niestety czasu nie da się cofnąć…Po prostu tego, co istniało między nami, tej magii, już nie ma.

*

Pozostała pustka, wielka pustka. Nigdy tak naprawdę nie brałem pod uwagę tego, że tak to może się skończyć. Wiele razy przerabiałem sobie w myślach naszą rozmowę, co powinienem był powiedzieć. Jak mógłbym ją zatrzymać? Dopiero, gdy uświadomiła mi, że to już koniec, poczułem, że jestem sam. Zacząłem się dusić. To tak jakby ona była powietrzem, tlenem niezbędnym do życia, które nagle znikło. Wszystko było już mi obojętne, no może prawie wszystko. Nie chcąc wylądować na bruku a przy okazji zająć myśli, oddałem się bez reszty siatkówce. Na tyle, że otrzymałem propozycję gry w lidze rosyjskiej. W Bełchatowie już nic mnie nie trzymało, a każde spojrzenie wymieniane z Aleksem było jak dotknięcie rozżarzonym prętem. Spakowałem więc swoje bagaże, a dom, w którym nadal mieszkałem sam, oddałem rodzicom pod opiekę. Spoglądając przez okno samolotu, widziałem jak to wszystko się oddala. Wyjazd do Moskwy był chyba najlepszą rzeczą, jaką mogłem zrobić.

Wraz z początkiem sezonu dowiedziałem się, że Justyna urodziła. Zadzwoniła do mnie dzień po porodzie, pytając, czy zgadzam się, żeby dać mu na imię Karol. Zdziwiony, oświadczyłem, że nie mam nic przeciwko, chociaż w podświadomości wiedziałem, że nawet gdybym zaprotestował, nie przejęłaby się tym i zrobiła, jak uważa. Każda rozmowa, jaka się między nami nawiązywała, była wyprana z emocji i polegała na suchym podawaniu informacji.  Zapewne było to spowodowane moim ociąganiem się w sprawach rozwodu, musiała już zauważyć, że specjalnie to wszystko przedłużam, chociaż bezcelowo.Wysyłała mi masę zdjęć Karola, czasami siedziałem przed ekranem komputera, słuchając jego gaworzenia, kiedy udawało mi się namówić ją na włączenie Skype. Patrzyłem na jego bystre, brązowe oczy, ciemną szczecinkę na głowie i wsłuchiwałem się w śmiech Justyny, gdy ciągnął ją za włosy. Dźwięk ten powracał do mnie wielokrotnie w myślach i przypomniał tamte wszystkie chwile, kiedy jeszcze byliśmy szczęśliwi.

Zmieniałem dziewczyny jak rękawiczki, próbując w którejś z nich odnaleźć chociaż cząstkę Justyny, która tak mnie kiedyś oczarowała. Nawet jeśli jednak fizycznie były do niej podobne, to żadna przecież nie była jej klonem. Iva, z którą byłem od jakichś dwóch miesięcy, nie zadawała zbędnych pytań i była w porządku. Prawda jednak była taka, że nikt nie był w stanie jej zastąpić. 

*

Oddaję w Wasze ręce rozdział 39. Kolejny to już epilog.

Pewnie część z Was nie tak to sobie wszystko wyobrażała.

Kolejny, ostatni już post we wtorek lub środę.
Założyłam sobie blogowe gg, jeśli ktoś ma ochotę, to piszcie:  46817349. :)