XXIV

,,Czasami chcę spadać, chcę się uwolnić

Chcę spadać w powietrzu, by poczuć ulgę

Ponieważ spadanie nie jest problemem, kiedy spadam jestem spokojna

Tylko gdy uderzam o ziemię, czuję żal. ''

-Posłuchaj, przecież my wszystkie wyglądamy tak samo. Jak ja mam sprawić, żeby któryś zwrócił na mnie uwagę? – jęczała cały czas Daria. Byłyśmy w Spale już dobry tydzień, a ona wciąż marudziła na ten sam temat. Faceci, faceci i jeszcze raz faceci. Ile można tego słuchać?

-Na pewno nie zachowując się jak idiotka. – mruknęłam i przypominając się, jak poprzedniego wieczoru, kiedy biegłyśmy alejkami parku w ramach codziennego joggingu, rzuciła butelkę z wodą pod nogi jakiegoś siatkarza plażowego. Koleś wywinął orła i mało brakowało, a nie zagrałby już żadnego meczu, przynajmniej nie w tym sezonie. Trochę poobcierany, podniósł się i taksując nas wzrokiem, czym prędzej uciekł w przeciwną stronę, kiedy stałam, i opierając się o drzewo pękałam ze śmiechu. Nie ma to jak dobry podryw.

-Może przefarbuję włosy na jakiś krzykliwy kolor? – spoglądała na mnie ciągnąc swoje blond włosy za końcówki.

-Polecam czerwony, ostatnio jest na topie. – rzuciłam z ironią. Widząc jednak błyski w jej niebieskich oczach, zawołałam. – Żartowałam przecież, nawet o tym nie myśl.

- Założę się, że siedzieli na tej ławce nie przez przypadek. – na jej słowa, przypomniałam sobie dalszą część naszego joggingu. Kiedy już myślałam, że podryw ma już za sobą, na widok siatkarzy zaczęła udawać, że zrobiła sobie coś z kostką. Stałam nad nią, szturchając stopą, bo naprawdę nie miałam ochoty na ten cały cyrk, ta jednak nie miała zamiaru podnieść się i zachowywać jak normalny człowiek. Kiedy ,,rzucili'' się nam z pomocą, Zibi zaśmiał się:

-Zawsze tak służysz pomocną stopą? – podnosząc wysoko prawą brew.

-Chyba po prostu nie nadaję się na przyjaciółkę. – odpowiedziałam, żeby jej nie wydać, kiedy Bartek holował biedaczkę do ławki. Przyszło mi trochę z nimi posiedzieć i nie powiem, że był to czas stracony, jednak z każdym dniem bałam się coraz bardziej, bo Daria była nieprzewidywalna. Codziennie zmieniała obiekt swoich westchnień i przekonywała mnie, że nie interesuje jej, czy ma dziewczynę - będzie jej. Z ludźmi psychicznie chorymi się nie zadziera, więc tylko potulnie jej przytakiwałam. Każde wcześniejsze próby wybicia jej czegokolwiek z głowy, niczym konkretnym nie skutkowały.
Ten typ tak ma.
-Lecę się przejść, zaraz wrócę.

Nie czekając na odpowiedź i propozycję wspólnego spaceru wyskoczyłam z pokoju, przebiegłam przez hol, po schodach i wybiegłam z hotelu. Kiedy szybkim krokiem oddaliłam się od budynku, byłam pewna, że za żadne skarby świata już mnie nie dogoni. Popatrzyłam więc na zegarek- chwila po naszej porze obiadowej… Pół godzinki świętego niezmąconego gadaniem o facetach spokoju. Wpadnę do juniorów, tak jak robiłam to dość często w ostatnich dniach.

Maciek był zaskoczony moim widokiem, kiedy po powrocie do hotelu podczas pierwszego dnia pobytu w Spale, zawołałam go przez okno. Gdy tylko wyszłam z hotelu, ignorując kolegów rzucił się mi w ramiona i ściskał tak mocno, że nie mogłam oddychać. Oczywiście ten gest nie pozostał bez komentarza – rozległy się gwizdy i śmiechy. Uśmiechnęłam się szeroko, kiedy w końcu wypuścił mnie z objęć. Tęskniłam za nim, rozmowy przez telefon to nic, gdy porówna się je do możliwości wymienienia poglądów twarzą w twarz, obserwując każdy grymas twarzy i próbując coś wyczytać ze spojrzenia. Tego samego dnia spędziliśmy razem trochę czasu. Wyjaśniłam mu, że nie gniewam się na niego za to, że powiedział Aleksowi prawdę. Emocje już dawno wyparowały, więc nawet nie musiałam kłamać. Chodziliśmy po parku, a ja opowiadałam mu o kadrze, o telefonach od rodziców i zmianie ich zachowania, o pobycie w Szczyrku. Przypomniałam sobie, za co go uwielbiam – potrafił iść tak obok mnie, słuchając uważnie o czym do niego mówię i zabawnie to komentując. Od tamtej pory każdą wolną chwilę starałam się spędzać z nim, bo wiedziałam, że gdy tylko zaczniemy jeździć na mecze, nie będziemy się już widywać.

Wbiegłam do hotelu juniorów i skierowałam swoje kroki na stołówkę. Była prawie pełna, miałam więc pewną trudność ze zlokalizowaniem siatkarzy. Kiedy jednak przy szwedzkim stole zobaczyłam znajomą koszulkę, postanowiłam udać się do jej właściciela po pomoc.

-Zugaj, nie objadaj się. – zaśmiałam się, widząc wyładowany po brzegi talerz.

-Też byś sobie coś wzięła. Jeszcze się rozpadniesz podczas treningu. – szturchając mnie łokciem. W odpowiedzi zabrałam sobie ze stołu jabłko i ruszyliśmy do stołu, przy którym siedziała reszta reprezentacji.

Siadłam między nim a Kubą Wosiem. Przysłuchiwałam się ich narzekaniom na trenera i męczące treningi, wiedziałam jednak, że bez nich nie mogliby żyć. Maciek siedział kawałek dalej i za każdym razem, kiedy któryś z chłopaków żartował coś na mój temat, dogryzał mu.

-Ej, Muzaj, a ty co. Branżę zmieniasz, adwokatem jesteś? – rzucił któryś z jego kolegów.

-Eee tam, zapunktować chce u niej tylko, widać jak na dłoni . – zaśmiał się Łukasz siedzący obok mnie. Podniosłam wysoko brwi i prawy kącik ust.

-Nie tylko on chyba. – dopowiedział Kuba, czekając na moją reakcję. Wgryzłam się w jabłko, dając sobie czas do namysłu, a potem odpowiedziałam:

-To wszystko przez Darię. Człowiek chce sobie w spokoju, niezauważenie wegetować, a ona potrafi umiejętnie zwrócić na siebie uwagę. A to, że przeważnie jej towarzyszę, nie poprawia mojej sytuacji.

-Słyszałem o tej hecy ze skręconą kostką. – zaśmiał się Piechocki.

-Weź mi nawet nie przypominaj. Z kim ja się przyjaźnię. – zawtórowałam mu. Nasza miła pogawędka została jednak przerwana przez pojawienie się ich trenera. Zaczął do nich mówić, a dopiero po chwili mnie zauważył.

-Dziewczyna- kameleon. Umiejętnie wtopiłaś się w tłum. Tylko liczba podopiecznych mi się jakoś nie zgadzała, to dało mi do myślenia.

-Nie wiem, czy potraktować to jak komplement czy raczej nie. – powiedziałam, bo z pewnością z wyglądu nie przypominałam chłopaka. Widząc, że wszyscy skończyli już jeść, zerwałam się z miejsca. – Ja lecę. Trener urwie mi głowę jak się spóźnię.

I tak praktycznie wyglądał każdy mój dzień. Mordercze treningi i chwila wytchnienia podczas rozmów z chłopakami. Kochałam ten sport, ale nie mogłam pozbyć się przeczucia, że nie wszystko jest tak, jak być powinno. Ostatnio forma mi nie dopisywała, wyraźnie odstawałam.
Powietrze było bardzo ciężkie, praktycznie pozbawione tlenu. Kiedy po kąpieli kładłam się do łóżka, niebo przecięła błyskawica. Słysząc grzmot, otuliłam się kołdrą, mimo że w pomieszczeniu było prawie trzydzieści stopni i zacisnęłam oczy.
Nienawidzę burzy.

*
Oddaję w Wasze ręce kolejny rozdział. Przepraszam, że taki krótki, ale mam urwanie głowy. Szkoła, szkoła i jeszcze raz szkoła. Mogę się pochwalić, że czwartkowy rozdział mam już napisany. Długością nie powala, ale treściwy.
Nie wydaje wam się, że w moim opowiadaniu wszystko toczy się ślimaczym tempem? Może to tylko moje wrażenie.
Chciałabym też odnieść się do komentarza pod poprzednim postem, który wywołał burzę. Wszystko, co miałam na ten temat do powiedzenia, także tam zamieściłam. Drogi Anonimie, jeśli to czytasz, to wiedz, że wzięłam sobie Twoje rady do serca. Szczerze, to nie musiałam nawet wprowadzać żadnych zmian, bo jak już powiedziałam, jestem raczej realistką i wiem, że jeśli komuś zbyt długo się układa, to dostaje niezłego kopniaka od losu, planowałam to wprowadzić za kilka rozdziałów. Ponieważ jednak opowiadanie ciągnie się jak ser w pizzy, już w czwartek opublikuję rozdział, który planowałam dodać za tydzień.
Wątki już powoli się wyczerpują, zostały mi tylko dwa do opisania, jeśli tylko nie wymyślę czegoś nowego. Nie wiem jeszcze, ile dokładnie mi zajmą i nie chcę nikogo straszyć, ale postów będzie jeszcze kilka, chyba że coś wymyślę. Od soboty zapewne wszystkie kolejne rozdziały będą dłuższe, abym mogła szybciej doprowadzić to wszystko do jakiegoś sensownego końca. Spokojna głowa. Możliwe, że sobie jednak na to poczekacie. Po prostu mam dość ciągnięcia pewnych rzeczy w nieskończoność ;) Prawdopodobnie po zakończeniu tego opowiadania, wystartuję z nowym, bo mam już nawet pomysł. Nie, nie mam zamiaru kończyć z pisaniem.
Czekam na Wasze komentarze. Jakaś konstruktywna krytyka? ;)