XXIII

,,Hej Stephen, zdaję sobie sprawę z tego, że wygląd może być mylący

Ale wiem, że dostrzegłam w tobie światło

Gdy tak szliśmy i rozmawialiśmy

Nie powiedziałam połowy rzeczy, które zamierzałam

Ze wszystkich dziewcząt rzucających kamieniami w twoje okno

Będę tą, która będzie czekać tam nawet, gdy się ochłodzi

Hej Stephen, chłopcze, mógłbyś sprawić, że uwierzyłabym

Iż nie muszę być zawsze sama''

Był piątkowy wieczór, a ja w końcu miałam święty spokój. W sumie to kilka wolnych godzin, bo według grafika miałyśmy pójść spać wcześniej, aby o 6 być już po śniadaniu, gotowe do drogi. W Spale miałyśmy zjawić się jeszcze do południa, aby po zakwaterowaniu i obiedzie zapoznać się z reprezentacją i potrenować tak dla rozgrzewki.  Wymyśliłam sobie nową filozofię życiową – jeśli problemy czepiały się mnie jak rzep psiego ogona, postanowiłam przestać się tym martwić i najzwyczajniej w świecie to wszystko zignorować, czy olać – jak kto woli. Teraz było mi to naprawdę obojętne, nawet cała kula ziemska mogła dowiedzieć się, do kogo czuję miętę. Byłam wdzięczna Aleksowi, że spełnił moją prośbę i nie odzywał się od naszej ostatniej rozmowy telefonicznej. Gdybym usłyszała jego głos mój nowy sposób bycia mógł ulec załamaniu, a na to moje postrzępione nerwy nie były jeszcze gotowe.

Przeżyłam horror zwany sesją zdjęciową. Od kiedy pamiętam zawsze stałam po drugiej stronie aparatu, po prostu nienawidziłam odkrywać kolejnej głupiej miny uwiecznionej na wieki dla potomności. Na spotkanie z naszym fotografem szłam z mieszanymi uczuciami. O ile grupowe zdjęcie poszło jako tako, to portretowe wyszło jak zwykle beznadziejnie. Teraz do ludzi będzie przemawiać moja twarz w nienaturalnie wykrzywionym grymasie zwanym uśmiechem. Nie mogę nic poradzić, że przebywanie w oko w oko z obiektywem wywołuje we mnie podobne odczucia jak wizyta u dentysty. Całe szczęście, że mam to z głowy.

Dziewczyny oglądały jakiś serial i komentowały poczynania bohaterów, pakując torby. Idąc ich śladami w tej drugiej czynności, zaglądałam w każdy kąt pokoju, nawet pod łóżko, żeby tylko czegokolwiek nie zapomnieć.

-Nie, nie wchodź tam teraz! Jezu, nie. Głupia, mówiłam ci przecież! – krzyczała Daria do blond piękności, na której smukłej twarzy zaciskały się teraz ręce zamaskowanego mężczyzny. Szybkie spojrzenie na ekran i chwilowe przysłuchanie się dialogu kobiety z napastnikiem, kiedy normalnie powinna leżeć nieprzytomna na ziemi, rozśmieszyły mnie. Dziewczyny obrzuciły mnie wrogim spojrzeniem, zaciskając oczy w szparki.

-Proszę Was, jak wy możecie taki chłam oglądać. – kontynuowałam wyśmiewanie się z serialu. Daria miała coś odpowiedzieć, gdy na ekranie pojawił się wysoki, przystojny zapewne ich mniemaniem mężczyzna, który wyswobodził kobietę z rąk przestępcy, a później wywiózł ją gdzieś sportowym autem. Tłem kolejnej sceny była panorama miasta i czułe obściskiwanie się pięknej pary.

-Cóż za idealny świat. – westchnęłam. Dziewczyny odetchnęły z ulgą.

-Wiedziałam, że się wszystko dobrze skończy. Czemu taki Roberto się jeszcze w moim życiu nie pojawił? – wzdychała do ekranu Daria, gdy pojawiły się napisy końcowe.

-Bo życie to nie bajka. – rzuciłam, podnosząc z podłogi jej bluzę i zarzucając jej ją na głowę.

-Zburzyłaś mi fryz! – zaśmiała się. Ola siedziała na podłodze, układając swoje ciuchy i obserwując nas kątem oka i unosząc wysoko brwi. Zawsze tak było. Nie angażowała się zbytnio w nasze rozmowy, wolała być ich biernym słuchaczem. Była naszym ,,cichym Pitem’’, choć snułyśmy przypuszczenia, że nawet w swojej sławnej małomówności rzeszowski siatkarz nie dorównywał naszej koleżance. Któraś z dziewczyn stwierdziła, że kiedy już ich wszystkich poznamy, Ola będzie miała z kim pomilczeć.

Pakowanie zajęło nam trochę czasu, przyszła pora spania. Nie chciałam być na nieprzytomna następnego dnia, więc wbiegłam do łazienki, zatrzaskując drzwi Darii przed nosem i śmiejąc się szyderczo, gdy przekręciłam zamek, a ona szarpała za klamkę i mruczała coś pod nosem. Wzięłam szybki prysznic i stanęłam przed lusterkiem. Spojrzałam na swoje odbicie – długie, brązowe włosy były strasznie poplątane. Kilkuminutowa walka z grzebieniem dała jednak pozytywniejszy efekt. Spojrzałam na suszarkę Oli, ale zignorowałam ją. Może to nietypowe, ale nie interesowało mnie to, jak będą wyglądać po pobudce, nigdy nie przejmowałam się ich wyglądem. Popędzana waleniem pięścią w drzwi, opuściłam łazienkę i wskoczyłam do łóżka. Sen o dziwo przyszedł niespodziewanie szybko.

Poranek wyglądał jak zawsze. Jedno spojrzenie w lusterko utwierdziło mnie w przekonaniu, że każdy pojedynczy włos na mojej głowie jest indywidualnością, bo wszystkie układały się jak chciały. Zrezygnowana zaangażowałam do walki ciężką artylerię i po chwili moje odbicie przedstawiało brązowo Oką dziewczynę w włosami splątanymi w niedbały koczek. Gdy byłyśmy już gotowe, stoczyłyśmy się z naszymi bagażami do holu i wraz z resztą podziękowałyśmy obsłudze za gościnę. Pracownicy hotelu życzyli nam zdrowia i szczęścia w nadchodzącym sezonie.

Z klubowymi torbami i walizkami przemaszerowałyśmy przez parking, uśmiechając się do nielicznych kibiców, którzy przyszli nas pożegnać. To, że była ich garstka jakoś specjalnie mnie nie zdziwiło, w końcu nie pokładali w nas żadnej nadziei. Jako nowinka w zespole nie zostałam ani razu poproszona o zdjęcie czy autograf, więc idąc śladem Oli i Darii wrzuciłam swoje manatki do bagażnika, a potem zapakowałam się do autokaru. Zajęłam miejsce w rzędzie prawie przy samym końcu i rozłożyłam się wygodnie.

-Nie, tylko nie tutaj. Chcę mieć święty spokój, przynajmniej podczas tej podróży. -Westchnęłam widząc rozsiadającą się na siedzeniu przede mną Darię. W odpowiedzi tylko uśmiechnęła się szeroko i ostentacyjnie zarzuciła kurtkę przez oparcie, tak że wisiała teraz przed moją twarzą. Siedząca w tym samym rzędzie co ja Ola tylko pokręciła głową z niedowierzaniem.

-Jesteś niemożliwa. – mruknęła. Reszta powoli pakowała się do autokaru, zajmując miejsca. Śmiały się, rozmawiały, jednak to wszystko do mnie nie docierało, bo zatraciłam się w swoich myślach. Jakaś cząstka mnie podpowiadała mi, że ignorowanie Aleksa nie jest rozwiązaniem, bo to wcale nie sprawi, że problem zniknie, nie widziałam jednak jakiegoś rozwiązania. Żadnego światełka w tunelu. Według nowej filozofii życiowej, poczekam aż problem rozwiąże się sam. Pewną ulgą przyniosła mi myśl, że najszybciej zobaczę się z nim podczas sezonu klubowego, jeśli wrócę do Łodzi, a to i tak nie było takie pewne. Po tak długim czasie może już nie będzie mi tak głupio, jak go zobaczę. Zapomnimy i będzie po sprawie.

Założyłam słuchawki i włączyłam odtwarzanie losowe. Podkręciłam trochę bardziej niż zwykle głośność i próbowałam zatopić się w dźwiękach moich ulubionych piosenek, spoglądając na szybko mijane przez nas miasta. Piękne domy, szkoły, szpitale, zadbani ludzie jeżdżący samochodami najlepszych marek, ale też bezdomni grzebiący w śmietnikach, zaniedbane ogródki i totalne rudery. Mężczyzna stojący na przystanku i spoglądający na zegarek. Starsza pani podpierająca się laską i niosąca ciężkie zakupy. Grupa chłopaków oglądająca się za mijanymi właśnie dziewczynami. Małżeństwo z dwójką dzieci. Ciekawe, czy i mi dany będzie kiedyś taki spokój, normalne życie? Jak na razie z wszystkim mam pod górkę, a próbowanie wyprostowania czegokolwiek jest syzyfową pracą. Po rozwiązaniu jednego problemu, jestem przygniatana przez kolejny. Czasami mam wrażenie, że jestem chodzącym magnesem na nieszczęścia świata. Otwarta przestrzeń, przez którą teraz przejeżdżaliśmy była tak nużąca, że zamknęłam oczy. Dźwięki lecącej w słuchawkach piosenki zaczęły się rozmywać i oddalać, tak że nie byłam w stanie zgadnąć, co to za utwór…

Coś strasznie gniotło mnie w ramię, próbowałam więc to strącić. Nagle muzyka w uszach ucichła. Otworzyłam oczy i zobaczyłam tuż nad sobą Darię, która trzymała w dłoni moje słuchawki, a drugą ręką szturchała mnie.

-Co jest? – mruknęłam. Przecierałam oczy, kiedy zobaczyłam godzinę na autokarowym zegarze. Nie mogłam uwierzyć w to co zobaczyłam. Przysięgam, że zanim zamknęłam oczy była 8 rano. – Cholera, zasnęłam.

-Zaraz będziemy na miejscu, pomyślałam że lepiej obudzić cię jakieś pół godzinki wcześniej, żeby z twojej twarzy miały jeszcze szansę zniknąć odbicia po zasłonie autobusu, szybie i kablu od lewej słuchawki. Miałyśmy nawet dwa postoje. Nie wierzę, że się nie obudziłaś.– powiedziała Daria, wyciągając mi z rąk mp4 i wyłączając ją.  – No już, pora wrócić do świata żywych.  Muszę obudzić tę drugą śpiącą królewnę, ale zaraz do ciebie wrócę. Nie waż mi się nawet zamykać oczu!

Obróciłam głowę w prawo, widząc jak maltretuje Olkę. Muszę przyznać, że ta zapadła w kamienny sen, bo dopiero po jakichś pięciu minutach ze zdziwieniem przecierała twarz. Reszta dziewczyn też nie spała, a autokarze jednak było bardzo cicho. Wszystkie byłyśmy zmęczone podróżą i ledwo przytomne. Oczywiście Daria była wyjątkiem, ale ona zwykle odstawała od reszty. W pozytywnym tego słowa znaczeniu.

Kiedy minęłyśmy tablicę z napisem ,,Spała’’, zrobiło mi się jakoś tak ciepło na sercu. Maciek mówił mi, że reprezentacja juniorów w siatkówce także już trenuje, a on jako atakujący brał udział w treningach. Nie widzieliśmy się już ponad miesiąc, nie mogłam w to uwierzyć. Wiem, że nie będzie zbyt wielu okazji do rozmów, bo grafiki na pewno będą wyładowane po brzegi, ale fajnie jest wiedzieć, że ktoś bliski jest na wyciągnięcie ręki i będę mogła z nim pogadać twarzą w twarz. Nie mogłam się doczekać tego momentu.

Wjechałyśmy na teren ośrodka i byłam zaskoczona, to wszystko było olbrzymie. Wiedziałam, że trenuje tu wielu sportowców, ale jakoś nie potrafiłam sobie wyobrazić tego miejsca. Hotele, stadiony, pływalnia, hala sportowa…

-Przecież my się tu zgubimy. – powiedziała Olka. Skierowałam wzrok na Darię i zobaczyłam, że sama ma niewyraźną minę. No proszę, nie wiedziałam że cokolwiek będzie wstanie zmazać z  jej twarzy pewność siebie.

-Spokojnie, nie będzie tak źle. Byłyśmy tutaj tylko raz i to na hali sportowej, ale jakoś sobie poradzimy. – rzuciła pani kapitan. Fajnie jest wiedzieć, że nie jest się jedynym żółtodziobem na pokładzie. Z lekkim ociąganiem zabrałyśmy swoje bagaże i ruszyłyśmy do hotelu.

-,,Champion’’. Dobra nazwa dla przyszłych mistrzyń. – zaśmiała się Iga Chojnacka.

W recepcji dowiedziałyśmy, że do dyspozycji mamy tylko pokoje dwuosobowe. Do tej pory mieszkałyśmy w trójkach i nie bardzo się nam to uśmiechało.

-Spoko dziewczyny, nie będę się z Wami bić. Zamieszkacie razem. Nie wytrzymałabym z nią sam na sam. – zaśmiała się Ola, wskazując głową na Darię. Ta zrobiła naburmuszoną minę, ale podeszła do trenera po klucz i ruszyłyśmy za sparowanymi już siatkarkami na pierwsze piętro.  Pokój jak pokój – maleńka łazienka, dwa łóżka, telewizor, szafa i stoliki nocne.  Rzuciłyśmy torby na łóżka i wróciłyśmy do recepcji. Pracownik hotelu zaproponował oprowadzić nas po obiekcie, więc wraz z resztą kadry zaglądałyśmy teraz w każdy kąt Championa. Ogromna samoobsługowa stołówka, trzy sale konferencyjne, kawiarnia. Na kolejnych piętrach apartamenty, pokoje i kolejne sale do konferencji.

-Tutaj mamy Centrum Zdrowia, ten tutaj budynek to hotel dla juniorów. Jeśli pójdziemy tędy, dojdziemy do Parku Mistrzów Sportu. – szliśmy alejkami wśród pięknych, wysokich drzew. Żadna z nas nie odezwała się nawet słowem, byłyśmy po prostu przytłoczone masą nowych wrażeń. – Amfiteatr. Sale audiowizualne, kawiarnia Olimp, hotel Olimpijczyk – zakwaterowalibyśmy panie tutaj, ale nie było wystarczająco miejsca. Stadion lekkoatletyczny, korty tenisowe, boiska do siatkówki plażowej – Daria zaczęła szarpać mnie za rękę i niedyskretnie wskazywać palcem na trenujących mężczyzn. Ubrani jedynie w spodenki i czapki z daszkiem robili zapewne furorę wśród płci przeciwnej, a dowód na to miałam w odległości pół metra ode mnie, czyli śliniącej się siatkarki.

-Zachowuj się trochę, patrzą na nas. – mruknęłam, szturchając ją i śmiejąc się. Cała kadra spacerująca po obiekcie nie mogła przejść niezauważenie. Skupiłam się jednak na słowach oprowadzającego nas mężczyzny.

-Pływalnia, hala lekkoatletyczna, hala sportowa i kolejny stadion. To już chyba koniec naszej wycieczki, jakieś pytania? – kiedy żadna z nas nic nie powiedziała, odezwał się ponownie – Życzę więc miłego pobytu w naszym ośrodku.

I zniknął gdzieś między budynkami.

-Teraz chyba jesteśmy zdani sami na siebie. – powiedział trener. Ruszyliśmy w stronę, gdzie prawdopodobnie stał nasz hotel. – Przebierzecie się i spotkamy się przy recepcji, a potem pójdziemy na halę. Sztab mógłby razem ze mną tu zostać, ale nie ufam waszej zdolności orientowania się w terenie, a chciałabym żeby cała drużyna stawiła się na rozgrzewkę. Do obiadu mogłybyście trochę pograć.

-Spokojna głowa trenerze, damy radę. Pół godzinki maksymalnie i jesteśmy z powrotem. – rzuciła pani kapitan. Po krótkiej chwili zastanowienia, kiwnął potakująco.

-Dobra, ale ani minuty dłużej, bo dołożymy wam kolejne ćwiczenia.

Na te słowa truchtem pobiegłyśmy do hotelu. W pokoju przepakowałyśmy torbę, wrzucając do środka czarne stroje, które dostałyśmy od związku. Miałyśmy wyglądać jednakowo, zarówno podczas meczów jak i w czasie wolnym. Nie powiem, żeby się nam to podobało, nie znam kobiety, która lubi nie wyróżniać się w tłumie, choć trochę.

-Zero indywidualności. – powiedziała Daria, gdy obie szłyśmy do recepcji ubrane w czarne rybaczki, szarą bluzę i czarny podkoszulek z logiem związku piłki siatkowej. Wraz z resztą, jak modowe klony wyrobiłyśmy się w dwadzieścia minut i teraz będąc w holu hali sportowej nie wiedziałyśmy, gdzie skierować swoje kroki. Rzuciłyśmy okiem na boiska do szermierki, do podnoszenia ciężarów – były pełne trenujących ludzi. Kiedy w końcu znalazłyśmy boisko do siatkówki, trener zawołał nas do siebie. Usiadłyśmy na trybunach, oglądając ćwiczących polskich siatkarzy.

-Sądząc po wyglądzie ich koszulek, muszą już długo ćwiczyć. – szepnęłam do Olki i Darii, które usiadły obok mnie. Siatkarze byli ubrani w jasnoszare stroje, na których jak na dłoni było widać ogromne plamy potu. – Dobrze, że my trenujemy w czarnych.

-Faktycznie, teraz ten kolor jakoś bardziej zaczął się mi podobać. – zaśmiała się Daria. Jej śmiech poniósł się po hali, co spowodowało przerwanie treningu. Wszyscy siatkarze lustrowali nas od góry do dołu, ledwo się przemogłam, żeby nie spuścić wzroku na moje trampki.

-Trenerze, może skończymy tak na dzisiaj? – rzucił Zbyszek.

-Jak my wyglądamy, przecież tak nie ma co się damom pokazywać. – zapiał Igła, udając rozpacz.

Zaczęli schodzić z boiska. Stałam obok Darii i Oli, gdy witali się z każdą z nas. Kłos, Zati i Winiar uściskali mnie serdecznie, szeroko się przy tym uśmiechając. Nie widzieliśmy się już od kilku miesięcy. Nie obyło się oczywiście bez głupich tekstów Karola, ale brakowało mi ich. Nie mogłam pozbyć się myśli, że jeśli chodzi o naszą trójkę, przyciągałyśmy większą uwagę od reszty.

-Narybek. – zaśmiał się Bartek, kiedy podchodził, by uściskać nam dłonie. Usłyszawszy to, nasz trener powiedział:

-Bardzo zdolny narybek. Jedne z najlepszych zawodniczek pierwszej ligi. – na te słowa wyrwał się z Kubiak:

-Ale tej pani w pierwszej lidze nie widziałem. – powiedział, spoglądając na mnie. Wiedziałam, że tak tego nie zostawią.

-Nie mógł mnie tam pan widzieć, skoro mnie tam nie było. – odpowiedziałam, zanim ktokolwiek inny zdążył.

-Jaki pan, Michał jestem. –zaśmiał się, zawtórowałam mu, mówiąc:

-Jaka pani, Justyna jestem.

Atmosfera została rozładowana. Trener popędził nas do szatni. Przebrane, wybiegłyśmy na boisko i zrobiłyśmy krótką rozgrzewkę. W tym czasie siatkarze siedzieli na trybunach, a trener wspomagający wyjaśniał im,  jak się nasza kadra przedstawia.

-Jeszcze dokładnie nie wiemy, jak to wszystko załatwimy, ale po ostatnim sezonie potrzebne były pewne znaczące zmiany. Postanowiliśmy postawić na utalentowaną młodzież.  – uśmiechnął się, wskazując nas i inne, już grające przynajmniej od sezonu w reprezentacji. Nie ubrałam soczewek i nie zbyt dokładnie widziałam co dzieje się na trybunach, ale Daria doskonale zastępowała mi sokoli wzrok.

-Cały czas się na nas gapią. – jęczała mi do ucha, szeroko się uśmiechając. – Zibi chyba do mnie mrugnął.

Patrząc na nią, jak macha rękami z podekscytowania, byłam pewna, że zaraz odleci. Uniosłam wysoko brwi, spojrzałam na trybuny.

-Dziwisz się, że na nas patrzą, skoro zachowujesz się, jakbyś miała ADHD? Coś mu do oka wpadło pewnie.– mruknęłam, przekomarzając się z nią. Rozgrzewałyśmy się z piłką w parach, ale coraz bardziej działała mi na nerwy. W ogóle nie skupiała się na ćwiczeniach, ale na spoglądaniu na trybuny. Nawet zaganiany trener to zauważył. Widząc jego zdziwione spojrzenie, złapała piłkę i obróciłam się twarzą do trybun, ją obracając do nich plecami.

-Tak lepiej. Skup się, bo Makowski będzie zły. – rzuciłam do niej piłkę. Bardziej skupiona, była lepszym partnerem do rozgrzewki.

-Andrea chciałby zobaczyć jak gracie na swoich pozycjach. Dzielimy się na dwa składy. – zarządził trener.

Stanęłam na przyjęciu, Daria na ataku. Po drugiej strony siatki Ola zajęła miejsce rozgrywającego. Kiedy już wszystkie dziewczyny były na pozycjach, trener wyrzucił piłkę na naszą połowę. Każda piłka podana do Darii jednak powodowała punkt dla przeciwnika, za każdym razem jej atak był blokowany.

-Drużyna która przegra dostanie 10 karnych kółek. – na myśl o bieganiu po meczącym treningu, syknęłam do niej:

-Skup się, Daria.

Nasza rozgrywająca, widząc że nie ma już po co kierować piłkę do atakującej, włączyła do gry atak środkiem. Przynajmniej przyjęcie naszej drużyny było bliskie ideału. Kiedy wyrównałyśmy wynik do 10:10 i zrobiłyśmy przerwę na wodę, zobaczyłam, że większość zawodników męskiej kadry i ich sztabu śledzi każdy mój krok. Trener zawołał mnie na bok.

-Justyna, musisz dać czadu. Przyjmujesz świetnie, ale jeszcze ani razu nie atakowałaś. Zaraz zagrywasz. Wiesz, wyskok i z całej siły. Przyłóż się, musisz im udowodnić, że nie jesteś dziewczyną z nikąd zasłużyłaś na pobyt tutaj.– klepnął mnie przyjaźnie w plecy i poszedł instruować naszą rozgrywającą.

Kiedy już trzymałam piłkę w dłoniach, zrobiłam jak kazał. Odsunęłam się trochę od linii dziewiątego metra, podrzuciłam wysoko piłkę i z rozbiegu uderzyłam ją najmocniej jak potrafiłam.

-As! – zawołał trener. Dziewczyny pokazały mi uniesione kciuki. Powtórzyłam serw kilka razy, tym razem za każdym razem był odbierany z pewną trudnością. Kiedy rozgrywająca podawała do mnie piłki, atakowałam je, z łatwością mijając lub obijając blok. Kilka razy co prawda nie skończyłam akcji, ale i tak byłam z siebie zadowolona.

Mecz zakończył się wynikiem 25: 18. Siadłyśmy na trybunach patrząc jak druga drużyna robi 10 okrążeń wokół hali. Widziałam, że chłopaki inaczej już na mnie patrzą.

-Kopara im opadła. – zaśmiała się Daria, wciąż lustrując Zbyszka, Bartka i kilku innych siatkarzy, który spoglądali w naszą stronę. Zati i Kłos unieśli wysoko kciuki, widząc to, zaśmiałam się. Byłam świetnym humorze.  Udowodniłam , że jestem warta miejsca w kadrze. Zadowolenie, które mnie teraz rozpierało, było świetnym uczuciem, mogłoby mnie już nie opuszczać.

Mój brzuch zaczął się do mnie odzywać, kiedy w szatni przebierałyśmy się w swoje ciuchy.

-Pora na obiad. – zaśmiała się Kaśka Skowrońska, mrugając do mnie.

W tej chwili zjadłabym konia z kopytami. Wyszłyśmy z hali i podążając za siatkarzami udałyśmy się w stronę hotelowej stołówki. Całe szczęście, że przez całą drogę podczas rozmowy ze mną, skrzacie niedobitki ani słowa nie zająknęły się o mnie i Aleksie.

,,Hej Stephen, mogłabym podać ci pięćdziesiąt powodów

Dla których to ja powinnam być twoją wybranką

Te wszystkie inne dziewczyny

Cóż, są piękne, ale czy napisałyby dla ciebie piosenkę?''

Taylor Swift- Hey Stephen

*

Witamy w Spale! Ten rozdział powala swoją długością, ale musiałam zbudować tło pod następne fragmenty. Uprzedzam Wasze pytania - piosenka do tego postu tyczy się Darii, nie Justyny ;) Miałam zamiar tyle napisać w tym rozdziale, ale patrząc na ilość stron w Wordzie (6) zrezygnowałam i pojawi się to w następnym, publikowanym we wtorek. Chciałabym wam wszystko szczegółowo opisywać, ale niestety ilość tekstu rośnie w zastraszającym tempie, a nie chcę was przytłaczać takimi długimi postami.

Ten rozdział niczego raczej nie wyjaśnia. Ale ja was maltretuję.

Czytając Wasze komentarze mam taką ochotę uchylić rąbka tajemnicy...Jednak tego nie zrobię. Mogę tylko powiedzieć, że często aż uśmiecham się sama do siebie, kiedy któraś z Was zgadnie co się dalej wydarzy, a ja nie mogę jej przytaknąć ;)

Bardzo, bardzo dziękuję za komentarze. Witam też serdecznie nowych czytelników. Nawet nie wiecie, ile to dla mnie znaczy, kiedy dowiaduję się o kolejnej osobie, czytającej moje opowiadanie :>